De nieuwe man

Voor een vrouw die al meer dan 20 jaar samen leeft met een ‘nieuwe man’, trok het volgende artikel op social media pijnlijk mijn aandacht.  Blijkbaar was er vandaag een eucharistieviering waar de volgende uitspraak werd gedaan : “Vrouwen, wees onderdanig aan uw man als de man aan de heer”, klonk het vanochtend in de eucharistieviering op Eén en Radio 1, die werd uitgezonden vanuit de Sint-Servaasbasiliek Norbertijnenabdij in Grimbergen. “Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de kerk. Hij gaf zijn leven om haar te redden. Zo moet de vrouw haar man in alles onderdanig zijn zoals ook de kerk onderdanig is aan Christus.”

Bron : Het Nieuwsblad

Als je zoiets hoort in 2018 geloof je toch echt uw oren niet.  Daar word ik dus echt kwaad van.  Moslima mogen op sommige plaatsen geen hoofddoek dragen omdat de hoofddoek symbool zou zijn van de onderdrukking van de vrouw door de man.  Als je dan deze Christelijke leer hoort, zouden wij Westerse vrouwen misschien ook best allemaal een hoofddoek gaan dragen. Of pakken we de onderdrukking gewoon wat schijnheiliger aan ? En dan zich maar afvragen waarom de kerken ’s zondags niet meer gevuld geraken.  Zijn er nog mensen die naar dergelijke onzin willen luisteren ?

Van de zo geprezen emancipatie lijkt op deze manier nog niet zoveel in huis gekomen.  Overal in de media hoor je berichten die niet veel goeds voorspellen op het vlak van gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen voor dezelfde job. Het is moeilijk om vrouwelijke politieke kandidaten aan te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen.  De raden van bestuur van onze grote bedrijven bestaan nog overwegend uit mannen. Huishoudelijke taken worden nog steeds vooral door vrouwen uitgevoerd.

Op deze manier lijkt het begrip ‘nieuwe man’ verder weg dan ooit.  Hoe komt het toch dat we enerzijds gelijkheid tussen geslachten prediken, maar anderzijds er in de praktijk moeilijk in slagen om uit de aloude gewoontes te breken ?

Mijn man was reeds in het einde van de jaren ’90 een nieuwe man, in de échte zin van het woord.  Hij nam toen reeds loopbaanonderbreking (en ja, dat was volledig op vrijwillige basis) om voor de kinderen te zorgen en nam de huishoudelijke klussen er vrijwillig bij.  Hij kon al snel heel vlot koken, wassen, strijken, haar van de meisjes kammen, …  Op dat moment was hij eigenlijk een ‘nieuwe man avant la lettre’.  Dit gaf mij de mogelijkheid om mijn carrière verder uit te bouwen zonder mij met een schuldgevoel op te zadelen.

Dat schuldgevoel kreeg ik er echter wel gratis bij van de maatschappij. De ‘omgeving’ kon het niet laten om hier te pas en te onpas allerlei pijnlijke opmerkingen over te maken.  De clichés waren sterk : mijn man was zowat alles van een ‘echte sloef’ tot een sukkelaar.  Ik was uiteraard de ‘bitch’ en vooral ook de slechte moeder.  Ik heb daar toen veel schuldgevoelens over gehad, al was dit voor ons als koppel een heel bewuste keuze.  Ook onze dochters kregen hier vaak rare blikken over op school of bij de vriendjes.  Dat kwam zelfs pas nog ter sprake met hen : dat iedereen dat zo ‘raar’ vond en dat er vaak wenkbrauwen werden gefronst.

Als ik nu, bijna 20 jaar later kijk, is het met ons gezin helemaal goed gekomen.  We zijn nog steeds bij mekaar, de dochters zijn stabiele jongvolwassenen geworden met wie ik een hele goede band heb.  En mijn man … die doet nog steeds al fluitend het merendeel van de huishoudelijke klussen.  Zo heb ik nu meer tijd om aan mijn blog te werken 🙂 !

Als ik om mij heen kijk, is dit echter nog steeds niet helemaal maatschappelijk ingeburgerd.  Om mij heen zie ik de meeste mensen (ook jonge mensen) nog echt leven in het klassieke patroon.  Daar is uiteraard niks mis mee, als het maar het resultaat is van een bewuste keuze genomen door twee mensen die gelijk zijn en gelijke rechten hebben.  Maar ik vraag me soms toch af of dit bij de meesten niet de macht van de gewoonte is, de kopie van de eigen thuissituatie in het verleden.

In elk geval is er nog werk aan de winkel, als we een 100 % gelijkheid tussen mannen en vrouwen willen beleven in alle lagen van de bevolking in onze Westerse wereld.  Hoe zouden we deze gelijkheid kunnen bereiken ? Beste lezer, het zou fijn zijn mocht je jouw mening hierover met mij willen delen.

Advertenties

Nu op volle kracht

Tijdens de voorbije vakantieperiode heb ik me verdiept in enkele managementboeken die me al langer uitdagen om vast te pakken.  Zo had ik op een seminarie van David De Cremer een inspirerend boek gekregen waarin hij op het eerste blad met de hand had geschreven ‘Nu op volle kracht’.

Het gaat over zijn boek ‘Leiderschap op Halve Kracht’.  Dat was voor mij toch een goed gekozen aansprekende titel.  Als je dan op de achterflap leest dat het over ‘uitstelgedrag‘ gaat, dan wil je daar toch onmiddellijk meer over weten, vanuit de luie zetel!  Want zeg nu zelf, wie heeft daar al eens geen last van!

‘Uitstel is de natuurlijke moordenaar van mogelijkheden.’
(Victor Kiam, voorzitter en president-directeur Remington Products Inc.)

VOOR JOU GELEZEN

LEIDERSCHAP OP HALVE KRACHT
Auteur : David De Cremer
Uitgeverij : Acco
103 blz.
Genre : managementboek

9789033495991-480x600

OVER HET BOEK

Leiderschap is en blijft een klassieker in de literatuur. Des te verrassender is het om vast te stellen dat we leiderschap blijven benaderen als een zeer theoretisch verhaal waarbij de excellente en bijna onbereikbare leidersmoraal beschreven wordt. Dit leiderschapsideaal blijkt in de realiteit echter niet gemakkelijk te realiseren. Leiders lijken te lijden aan een vorm van uitstelgedrag waarbij het nemen van beslissingen geschuwd wordt. Gegeven het belang van de relatie tussen effectief leiderschap en het nemen van beslissingen is het duidelijk dat deze vorm van uitstelgedrag een van de grote recente leiderschapsproblemen is. Onze leiders lijken inderdaad leiderschap op halve kracht te demonstreren.

OVER DE AUTEUR DAVID DE CREMER

David De Cremer is hoogleraar gedrags- en bedrijfsethiek aan de Rotterdam School of Management, Erasmus Universiteit (Nederland) en de London Business School (UK). Hij is tevens wetenschappelijk directeur van het Erasmus Centre of Behavioural Ethics en voorzitter van het Future Leadership Initiative aan Antwerp Management School. Eerder verschenen zijn boeken Als goede mensen slechte dingen doen. Op zoek naar de psychologie achter de financiële crisis (Acco, 2010) en Onderhandelen op mensenmaat (Acco, 2011)
Waarom stellen leiders beslissingen uit? Beseffen ze dat zelf? Kunnen ze dat voorkomen? De bedoeling van dit boek is om meer inzicht te geven in de redenen waarom we gemakkelijk beslissingen uitstellen en welke psychologische en situationele factoren hieraan ten grondslag liggen. Deze inzichten zullen leiders bewuster maken van de problemen die samengaan met uitstelgedrag en hen tonen hoe ze deze kennis ten goede kunnen gebruiken. Met deze doelstelling voor ogen probeert dit boek aan de hand van wetenschappelijke inzichten duidelijk te maken waarom het irrationele uitstelgedrag een leiderschapsprobleem is en geeft het op een open en gemakkelijk te begrijpen manier suggesties hoe leiders hiermee kunnen omgaan.

Dit boek leest heel vlot (het is ook maar goed 100 blz.), maar het taalgebruik is wel academisch.  Het vraagt enige kennis van management-terminologie om er vlot doorheen te lezen.  Wat voor mij ook sterk opvalt is dat er veel parallellen te trekken zijn tussen het ‘uitstelgedrag’ in het dagelijkse leven en het ‘uitstelgedrag’ van leiders.

CITATEN

De zes meest opvallende en herkenbare citaten uit het boek zijn voor mij :

Blz. 17

Het is duidelijk dat we allemaal sterke emotionele reacties vertonen wanneer we
(a) iets moeten doen dat we liever niet zouden willen doen.
(b) geen plezier ervaren in het ondernemen van bepaalde acties en beslissingen.
(c) van mening zijn dat we iets niet moeten doen.

Blz. 20

Vanuit onderzoek weten we dat zelfbedrog in vele domeinen van het leven voorkomt.  De meeste mensen vinden zich eerlijker en een betere chauffeur dat de gemiddelde persoon.  Op deze manier schatten we onszelf boven het statistische gemiddelde – wat natuurlijk niet mogelijk is! Eenzelfde tendens zien we als mensen tijd moeten inschatten en de noodzaak van onmiddellijke beslissingen niet inzien.  Ieder van ons zal naar alle waarschijnlijkheid zichzelf wel ooit deadlines gesteld hebben die we daarna met evenveel gemak niet nakomen.

Blz. 26

Als je impulsief bent, dan spring je gemakkelijk van de hak op de tak.  Impulsief zijn betekent dat je door een gebrek aan zelfcontrole te veel aandacht besteedt aan afleidingen die niets met je taken te maken hebben.  Impulsieve mensen genieten ervan om met een veelvoud aan dingen bezig te zijn.  Overal aanwezig zijn en bezig zijn, geef hun een gevoel van controle.  Hoe meer verschillende dingen ze aanpakken, hoe meer ze voelen dat hun leven betekenis heeft.  Een te grote mate aan impulsiviteit kan echter dodelijk zijn voor leiders.  Leiderschap betekent per definitie dat men gericht blijft op het welzijn van het collectief en impulsieve mensen worden niet goed begrepen door de buitenwereld.  Het leidt tot onzekere en onvoorspelbare situaties wat de daadkracht van een leider stevig kan ondermijnen.

Blz. 34

De menselijke aard zorgt ervoor dat we zo weinig mogelijk kosten – op allerlei dimensies van het leven – willen dragen.  Het vermijden van kosten uit zich in gedrag dat erop gericht is om vervelende en negatieve gevoelens zoals angst en onzekerheid te vermijden.  De huidige situatie is bekend en ondanks de fouten die duidelijk aanwezig zijn voelt het toch als de meer comfortabele optie.  Wat onbekend is, is onbemind, dus blijft men liever bij het bekende.  Het kiezen voor een andere situatie of optie zal dan enkel maar gebeuren als de andere optie heel aantrekkelijk en overweldigend wordt gevonden.

Blz. 49

Leiders vallen meer op dan de meesten onder ons.  Omwille van hun positie krijgen ze meer aandacht dan anderen.  Hierdoor worden hun acties en daden soms breed uitgesmeerd.  Aan bijna elke beslissing hangt voor een leider een bepaalde mate van verantwoordelijkheid vast.  Het nemen van beslissingen betekent voor leiders dus niet alleen dat men een knoop doorhakt, maar dat men tegelijkertijd ook de belangen van de verschillende betrokken partijen probeert af te wegen.

Blz. 61

Een idee dat sterkt leeft onder leaders-to-be is de gedachte dan men als leider in staat zal zijn om heel wat ambities waar te kunnen maken.  De menselijke aard zorgt er echter voor dat dit romantische beeld van leiderschap leidt tot het onderschatten van alle dagdagelijkse uitdagingen en taken die leiders te wachten staan.  Onderzoek toont aan dat mensen inschattingsfouten maken als ze hun toekomstige reacties proberen te voorspellen.  Zo voelt men zich over het algemeen genomen minder gelukkig wanneer men echt een promotie krijgt dan wanneer men inbeeldt deze promotie te verkrijgen.  Deze inschattingsfouten kunnen ook invloed hebben op het onderschatten van de verantwoordelijkheden van leiderschap en hoe hiermee om te gaan.

INSPIRATIE

Het boek heeft me in elk geval voldoende geïnspireerd om er met volle kracht weer tegenaan te vliegen (de vakantie is ondertussen voorbij). Als leidinggevende ben ik nu nog meer overtuigd dat medewerkers recht hebben op leidinggevenden die beslissingen niet voor zich uitschuiven.  Een daadkrachtige leider is een inspirerend leider.  Hopelijk kan ik mezelf én mijn collega-directeurs ook met dit gedachtengoed blijven inspireren.  Beter een slechte beslissing, dan geen beslissing!

Beslissingen voor je uitschuiven, het maakt je gespannen … en het lost niets op!

EN NU ?

In mijn volgende blog ga ik verder in op deze laatste quote. Ik ga dit boek gebruiken als inspiratiebron om persoonlijk te ontdekken of ‘uitstelgedrag’ voor jou een probleem is.  Verder ga ik ook enkele tips delen om dit ‘uitstelgedrag’ aan te pakken.   Stay tuned …

Is uitstelgedrag iets herkenbaar voor jou ? En wat doe je eraan ? Of doe je er helemaal niets aan ? En wat is hiervoor dan de motivatie ?

De Strijbeekse Heide

Zoals ik al vertelde in een vorige blogpost, hou ik de laatste tijd écht van wandelen.  In mijn zoektocht naar een ontsnapping uit de rat race, heb ik ontdekt dat wandelen in de natuur me rust, maar tegelijkertijd ook veel energie, geeft.  Tijdens het wandelen voel ik vaak bijna letterlijk mijn hoofd leeg lopen.  Eén van mijn favoriete wandelgebieden is De Strijbeekse Heide, op de grens van België en Nederland.

Vandaag neem ik jullie mee in dit prachtige natuurgebied dat zich uitstrekt van Meerle/Chaam (gebied Den Elsakker) tot Strijbeek.  Hier zijn 4 wandeltochten eenvoudig voorzien van gekleurde bordjes. Het is zelfs niet nodig om van knooppunt naar knooppunt te wandelen.  Alle 4 deze wandelroutes heb ik ondertussen al 10-tallen keren gewandeld.  Telkens opnieuw sta ik verbaasd van het afwisselende landschap (elke keer ontdek je nieuwe dingen) en de rust.  Ook elk seizoen kleurt hier helemaal anders.

GRONDPLAN

page_4

Voor de Elsakkerroute (gele korte tour van 3,5 km) kan je het best parkeren aan parking Den Elsakker aan de Chaamseweg in Meerle.

Ook voor de Smokkelaarsroute (oranje lange tour van 9,5 km) parkeer je best hier.  Al kan je ook parkeren aan ‘Het Smokkelaartje’ – Goudbergseweg 8 – Strijbeek.  In deze gerestaureerde boerderij kan je na afloop van de wandeling ook iets eten en drinken.

Voor de Chaamse Beekroute (rode tour van 4,5 km) parkeer je best op de parking van Staatsbosbeheer langs de Goudbergseweg in Strijkbeek.

Tenslotte de Strijbeekse Heideroute (blauwe route van 6 km) vertrekt vanuit de parking van Staatsbosbeheer langs de Erikaweg in Strijbeek.

Ik heb hier de afstanden weergegeven volgens mijn stappenteller (die exact klopt met de afstanden op de Finse piste in Hoogstraten). Deze zijn iets langer dan deze op de officiële brochures.

Qua landschap is dit natuurgebied echt heel afwisselend  : eiken, dennen, berken, diverse struiken, heide, vennen, kikkers, vogels, … kortom : heel wat fauna en flora.  Echt teveel om op te noemen.

In plaats van een uitgebreide beschrijving te geven, ga ik mijn lezers laten genieten van de foto’s die ik afgelopen zondag nam.  Al zie je nog duidelijk de sporen van de afgelopen droogte en staan de vennen nog kurkdroog, toch doet de heide al flink haar best om opnieuw kleur tevoorschijn te toveren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geniet van dit landschap zonder grenzen ! Een echte aanrader !

Heeft één van de lezers voor mij nog een leuke wandeltip, een nieuwe ontdekkingstocht ?

In het grensgebied tussen Nederland en België adviseer ik zelf nog Wandeltriple Witte Kei (klik hier).