De nieuwe man

Voor een vrouw die al meer dan 20 jaar samen leeft met een ‘nieuwe man’, trok het volgende artikel op social media pijnlijk mijn aandacht.  Blijkbaar was er vandaag een eucharistieviering waar de volgende uitspraak werd gedaan : “Vrouwen, wees onderdanig aan uw man als de man aan de heer”, klonk het vanochtend in de eucharistieviering op Eén en Radio 1, die werd uitgezonden vanuit de Sint-Servaasbasiliek Norbertijnenabdij in Grimbergen. “Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de kerk. Hij gaf zijn leven om haar te redden. Zo moet de vrouw haar man in alles onderdanig zijn zoals ook de kerk onderdanig is aan Christus.”

Bron : Het Nieuwsblad

Als je zoiets hoort in 2018 geloof je toch echt uw oren niet.  Daar word ik dus echt kwaad van.  Moslima mogen op sommige plaatsen geen hoofddoek dragen omdat de hoofddoek symbool zou zijn van de onderdrukking van de vrouw door de man.  Als je dan deze Christelijke leer hoort, zouden wij Westerse vrouwen misschien ook best allemaal een hoofddoek gaan dragen. Of pakken we de onderdrukking gewoon wat schijnheiliger aan ? En dan zich maar afvragen waarom de kerken ’s zondags niet meer gevuld geraken.  Zijn er nog mensen die naar dergelijke onzin willen luisteren ?

Van de zo geprezen emancipatie lijkt op deze manier nog niet zoveel in huis gekomen.  Overal in de media hoor je berichten die niet veel goeds voorspellen op het vlak van gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen voor dezelfde job. Het is moeilijk om vrouwelijke politieke kandidaten aan te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen.  De raden van bestuur van onze grote bedrijven bestaan nog overwegend uit mannen. Huishoudelijke taken worden nog steeds vooral door vrouwen uitgevoerd.

Op deze manier lijkt het begrip ‘nieuwe man’ verder weg dan ooit.  Hoe komt het toch dat we enerzijds gelijkheid tussen geslachten prediken, maar anderzijds er in de praktijk moeilijk in slagen om uit de aloude gewoontes te breken ?

Mijn man was reeds in het einde van de jaren ’90 een nieuwe man, in de échte zin van het woord.  Hij nam toen reeds loopbaanonderbreking (en ja, dat was volledig op vrijwillige basis) om voor de kinderen te zorgen en nam de huishoudelijke klussen er vrijwillig bij.  Hij kon al snel heel vlot koken, wassen, strijken, haar van de meisjes kammen, …  Op dat moment was hij eigenlijk een ‘nieuwe man avant la lettre’.  Dit gaf mij de mogelijkheid om mijn carrière verder uit te bouwen zonder mij met een schuldgevoel op te zadelen.

Dat schuldgevoel kreeg ik er echter wel gratis bij van de maatschappij. De ‘omgeving’ kon het niet laten om hier te pas en te onpas allerlei pijnlijke opmerkingen over te maken.  De clichés waren sterk : mijn man was zowat alles van een ‘echte sloef’ tot een sukkelaar.  Ik was uiteraard de ‘bitch’ en vooral ook de slechte moeder.  Ik heb daar toen veel schuldgevoelens over gehad, al was dit voor ons als koppel een heel bewuste keuze.  Ook onze dochters kregen hier vaak rare blikken over op school of bij de vriendjes.  Dat kwam zelfs pas nog ter sprake met hen : dat iedereen dat zo ‘raar’ vond en dat er vaak wenkbrauwen werden gefronst.

Als ik nu, bijna 20 jaar later kijk, is het met ons gezin helemaal goed gekomen.  We zijn nog steeds bij mekaar, de dochters zijn stabiele jongvolwassenen geworden met wie ik een hele goede band heb.  En mijn man … die doet nog steeds al fluitend het merendeel van de huishoudelijke klussen.  Zo heb ik nu meer tijd om aan mijn blog te werken 🙂 !

Als ik om mij heen kijk, is dit echter nog steeds niet helemaal maatschappelijk ingeburgerd.  Om mij heen zie ik de meeste mensen (ook jonge mensen) nog echt leven in het klassieke patroon.  Daar is uiteraard niks mis mee, als het maar het resultaat is van een bewuste keuze genomen door twee mensen die gelijk zijn en gelijke rechten hebben.  Maar ik vraag me soms toch af of dit bij de meesten niet de macht van de gewoonte is, de kopie van de eigen thuissituatie in het verleden.

In elk geval is er nog werk aan de winkel, als we een 100 % gelijkheid tussen mannen en vrouwen willen beleven in alle lagen van de bevolking in onze Westerse wereld.  Hoe zouden we deze gelijkheid kunnen bereiken ? Beste lezer, het zou fijn zijn mocht je jouw mening hierover met mij willen delen.

  3 comments for “De nieuwe man

  1. 12 oktober 2018 at 08:49

    Er zit wel wat verschil tussen die vrijwillige keuze van man of vrouw kostwinner later zijn en de ander thuis de boel te laten bestieren of combinaties van al die zaken, e n dat wat men in de zgn. heilige boeken verkondigt. De ellende van alle discussies over geloven is nu net dat al dit soort archaische ‘wetten’ worden ingevuld of uitgelegd zoals het bij een bepaalde cultuur hoort. Ik ben niet zo van de vrouwenonderdrukking, maar stam nog uit de tijd dat sociaal/economisch dit soort zaken zwart/wit werd geregeld. Dus werkte ik 56 jaar aan een stuk en deed vrouwlief parttime een tijdlang mee maar stopte op enig moment om het huishouden te bestieren. Had dit ook andersom gekund. Wat mij betreft wel, maar dan hadden we minder goed gegeten. Geen talent voor. Maar een ding is zeker, ik laat het mij niet opleggen. Door niets of niemand. En nu ik de kans krijg draag ik af en toe bij aan he thuishouden. Niks mis mee. En het is me nooit gelukt om mijn vrouw tot een minderwaardige positie te bewegen. Een echt liberale situatie!! 🙂

    • spitsuurvrouw
      13 oktober 2018 at 14:38

      Wat leuk dat je de moeite neemt om in mijn blog te reageren. Ik heb ook gemerkt dat je op jouw eigen blog altijdmijnmening een link hebt geplaatst naar mijn blog. Dat weet ik héél sterk te waarderen, ik heb een link naar je blog vanaf vandaag dan ook toegevoegd op mijn website bij ‘Andere toffe bloggers’ ! Het ene plezier is het andere waard !

      • 16 oktober 2018 at 08:14

        Als iemand leuk inhoudelijke blogs schrijft maak ik die links graag….dank voor de wederzijdse dienst…:)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: