Ecodriving

Afgelopen maand werd er in België een week van de mobiliteit georganiseerd, met een autoloze zondag in Brussel en heel wat andere steden.  Dit landelijk initiatief was voor mij een gelegenheid om eens na te denken over al mijn verplaatsingen met de wagen.  Maar ook : hoe milieubewust is mijn rijstijl, het daarbij horend brandstofverbruik en uitstoot ?  Tijd dus om eens na te denken over Ecodriving.

Ecodriving is een zuinige, veilige en milieuvriendelijke manier van autorijden.  Deze stijl van autorijden is beter voor het milieu, zorgt voor minder brandstofkosten en verkleint het risico op ongevallen.

DOELSTELLING

In de afgelopen negen maanden van het jaar reed ik rond met een gemiddeld dieselverbruik van 6,43 l/100 km.  Ik rijd ook gemiddeld 100 km/dag. Ik heb mezelf als doel gesteld om in de maand oktober een daling met 10 % te realiseren naar 5,78 l/100 km. Op deze manier wil ik mijn bescheiden steentje bijdragen tot het maatschappelijk verantwoord omgaan met onze planeet en ook wil ik op die manier bewuster én veiliger rijden.

Op het eerste zicht lijkt dat best een hele opgave, aangezien ik vooral op binnenwegen rijd met heel wat stoppen en opnieuw vertrekken. Ik passeer liefst 18 verkeerslichten op mijn normale weg naar het werk !  Echter had ik hier wat over gelezen : het verschil tussen een eerder sportieve rijstijl en ecodriving kan oplopen tot 35 % in brandstofverbruik.  Kritisch als ik ben, wilde ik dit eerst wel eens een week ervaren, vooraleer hier met tromgeroffel over te bloggen.

Ik ben met deze uitdaging begonnen op maandag 1 oktober en ik schrik zelf van de resultaten.  Kijk maar :

1 oktober : gemiddeld verbruik 6,2 l/100 km
2 oktober : gemiddeld verbruik 5,8 l/100 km
3 oktober : gemiddeld verbruik 5,5 l/100 km
4 oktober : gemiddeld verbruik 5,5 l/100 km
5 oktober : gemiddeld verbruik 5,6 l/100 km
6 oktober : gemiddeld verbruik 5,8 l/100 km

Ik heb deze resultaten nauwgezet bijgehouden in mijn bullet journal en plan dit nog minstens de rest van de maand op te volgen.  Als ik dergelijke resultaten blijf behouden, ga ik er in november nog mee door.  Ze zeggen toch dat het 60 dagen duurt vooraleer een gewoonte is aangeleerd.  De gewoonte om rond te rijden met een veilige en milieu vriendelijke rijstijl zou ik me graag eigen maken.  Al vond ik mezelf vooraf al zeker geen slechte chauffeur 🙂 (maar dat zeggen we wellicht allemaal)!

8 ECODRIVING TIPS

Hoe ik deze besparing kunnen realiseren ? Tijd om mijn ecodriving tips met jullie te delen.  Wie weet kan ik wel iemand motiveren om hier ook mee aan de slag te gaan.  Alle beetjes helpen … en het verkeer kan er maar veiliger van worden.  Ook het milieu zegt dankjewel aan ecodriving.

  1. Sneller schakelen
    Schakel sneller naar een hogere versnelling, bij voorkeur lager dan 2500 toeren.  Nieuwe auto’s geven vaak ook aan wanneer je van versnelling moet wisselen.
  2. De gepaste snelheid kiezen
    Op de autosnelweg 10 à 15 km/u trager rijden, verlaagt het verbruik met 1l/100 km.  De tijdswinst door sneller te rijden is zo goed als verwaarloosbaar en een gelijkmatige snelheid beperkt het verbruik.  Is het rustig op de baan, dan kan de cruise controle functie zeker helpen om een gelijkmatige snelheid aan te houden.
  3. Anticiperen
    Wanneer je een obstakel of kruispunt nadert, laat het gaspedaal dan zo vroeg mogelijk los.  Blijf uitbollen in dezelfde versnelling en schakel pas wanneer je opnieuw wil versnellen.
  4. Het gewicht en de luchtweerstand beperken
    Onnodig gewicht zorgt voor een hoger verbruik.  Laat dus geen onnodige bagage in de auto slingeren.  Verwijder ook het bagagerek, de dakkoffer of de fietsenhouder als je deze niet gebruikt.  Rijden met een open raam of een open dak verstoort de luchtweerstand en leidt tot een hoger verbruik.
  5. De bandenspanning controleren
    Elke autoband verliest maandelijks ongeveer 0,15 bar.  Een te lage spanning veroorzaakt niet enkel een hoger verbruik, maar zorgt ook voor minder grip op de weg.  Elke maand je bandenspanning controleren is dus geen overbodige luxe.
  6. Motor uitzetten bij korte stops
    Al vanaf 30 seconden stilstand is het beter om de motor uit te zetten. 
  7. Het energieverbruik beperken
    Accessoires als achterruitverwarming, mistlampen of airco doen het verbruik fors toenemen.  Gebruik ze dus enkel indien echt nodig.  Laat je motor verder ook niet eerst stationair draaien vooraleer te vertrekken (ook niet op een koude ochtend).
  8. Regelmatig onderhoud

Heeft uw auto een ECO-STAND, gebruik deze dan altijd.  In het belang van het milieu : rij niet langer op sport- of comfortstand!

Bron: Ecolife, brochure 101 tips (en meer) om je voetafdruk te verkleinen.

Heb ik jou ook kunnen motiveren om eens op Ecodriving in te zetten en zo uw steuntje bij te dragen tot een gezonder milieu ?

environmental-protection-326923_1920.jpg

Advertenties

Gangsterschool

Het was een eeuwigheid geleden sinds ik nog eens een jeugdboek had gelezen.  Toen ik dan ook de oproep van Uitgeverij Holland zag om deel te nemen aan een blogtour voor het boek ‘Gangster School‘ van Kate Wiseman, trok dit meteen mijn aandacht.  Daar wilde ik wel eens het fijne van weten … een berichtje sturen.  En voor ik het besefte, stak het boek in mijn brievenbus.

De stevige kaft, leuke kleur en afbeelding nodigen meteen uit om te starten met lezen. Qua uitstraling is het boek alvast een kwaliteitsproduct.  Het ziet er veelbelovend uit.  Een ideaal cadeau voor de ‘leesgierige’ jeugd !?

VOOR JOU GELEZEN

GANGSTER SCHOOL
Auteur : Kate Wiseman
Uitgever : Uitgeverij Holland
256 blz.
Genre : Jeugdboek (+ 10 jaar)

OVER KATE WISEMAN

Kate Wiseman woont en werkt in Engeland.  Ze begon als schrijver van humoristische gedichten en verhalen.  De teksten werden steeds langer en haar ideeën steeds onuitputtelijker.  Toen wist ze dat het tijd was om een boek te schrijven – en met succes : Gangsterschool is genomineerd voor een aantal bekende kinderboekenprijzen.

KORTE INHOUD

Het Rabauw College is een bijzondere school.  Hier staan geen rekenen en taal op het lesrooster, maar Dieverij, Hacken, Besluipen, Vermommen en nog veel meer vaardigheden waar elke Betrouwbare Burger van huivert … Op de Gangsterschool worden alleen kinderen van meestercriminelen toegelaten om de kneepjes van het boevenvak te leren.  Nieuwkomers Milly en Charlie zijn echter anders.  Ze willen juist voorkomen dat ze echt slechte dingen moeten doen.  Maar hoe krijgen ze dat voor elkaar zonder onmiddellijk van school getrapt te worden en te eindigen op het duistere Kruimeling College ?

Toekomstige beruchtheid verzekerd!

RECENSIE

Het boek leest heel vlot : korte hoofdstukken, aangenaam lettertype, woordgebruik begrijpbaar, spannend (maar toch niet ‘te’) … Het boek is ook heel modern.  Het is grappig om te lezen hoe er aandacht wordt besteed aan moderne technologieën. Zo zijn Gsm’s en laptops een essentiële uitrusting van elke student.  Ook hacken en cybercrime hebben natuurlijk een prominente plaats in een crimineel milieu.    Ook de impact van social media komt aan bod.  Het origineelst gevonden woord in het boek vind ik de ‘Faceboef’.  Ook in de Gangsterschool wordt daar heel wat op gepost en ‘gepocht’.

Nog geen twee minuten later had hij Vingerlings e-mail al gehackt.  Zijn beveiliging is echt prut – elke beginneling zou hem kunnen hacken!

Wat ook opvalt is dat in dit gangsterboek toch veel aandacht gaat naar menselijke waarden zoals vriendschap, voor mekaar opkomen, vertrouwen, …

Toen ze weg was, dacht hij bij zichzelf : Niet vergeten om Milly te bedanken ! Zij is echt tof – niet alleen slim, maar ook best een soort van dapper.  Zou ze net zo zijn als ik ? Eens kijken of ik daarachter kan komen …

Voor mij was het boek even heerlijk uit mijn comfortzone komen, iets anders lezen dan ik de laatste jaren gewend ben.  En dat is met dit prachtige jeugdboek perfect gelukt.  Ik kijk nu al uit naar deel 2, want blijkbaar is dit het eerste boek van een hele serie.

Verder zou ik dit boek ook uitdrukkelijk adviseren als ideaal leescadeau voor een verjaardag, de komende feestdagen … of zomaar.  Uw tiener gaat van het lezen van dit boek blij en opgewekt worden!  Dit boek is geschikt zowel voor jongens als voor meisjes.  Een echte aanrader…

Mijn recensie van dit boek maakt deel uit van de blogtour rond Gangster School, georganiseerd door de uitgever ‘Uitgeverij Holland’.  Dit zijn de andere deelnemende bloggers.

41408156_1055234894669362_51738769480482816_n

Ik wil Uitgeverij Holland van harte bedanken voor deze mooie kans !

Groenten & bloemen

Om de zomer symbolisch af te sluiten, organiseert de grensgemeente Hoogstraten (vooral bekend van de aardbeien) jaarlijks Groenten en bloemen.  Deze indrukwekkende openluchttentoonstelling, met verrassende en driedimensionale creaties in bloemen, groenten en fruit wordt altijd het 3de weekend van de maand september opgebouwd.  Dit jaar vierde Hoogstraten de jubileumeditie (20 jaar).

20180916_154812

Vorig jaar maakte ik voor de eerste keer kennis met dit indrukwekkende event.  Het stond dit jaar dan ook met stip in mijn agenda en vorig weekend, onder een stralende zon, ging ik op pad langs de 34 originele kunstwerken.

De creaties worden ieder jaar uitgewerkt door een driekoppig ontwerpersteam met internationale faam en ieder met zijn persoonlijke stijl.  Deze stijl is aangevuld met spontaniteit, vakmanschap en dynamiek.  Samen voeren zijn nationaal én internationaal de top aan in de wereld van de florale vormgeving.

ONTWERPERS

  • Tom De Houwer  : Hij is sinds 2012 de vaste ontwerper en bezieler van ‘Hoogstraten in Groenten & Bloemen’.  Hij geniet internationale bekendheid voor zijn inspirerende bloemensierkunst en wordt ieder jaar bijgestaan door twee gepassioneerde collega’s.
  • Tania Huyghe : Zij combineert haar eigen bloemenatelier met een freelance job als floriste.  Ze nam verder ook al deel aan tal van events die haar een boost gaven op artistiek vlak.  Met haar creaties wil ze een positieve boodschap van troost, liefde, vriendschap, genegenheid en waardering brengen.
  • Jan De Ridder : Jan is o.a. bekend van TV-Limburg waar hij kijkers meeneemt in zijn bloemenwereld.  Hij legt ze stap voor stap uit hoe ze zelf originele bloemencreaties kunnen maken.  Verder realiseerde hij al diverse projecten in het buitenland.

VRIJWILLIGERS

Tijdens de opbouw van dit evenement wordt er beroep gedaan op de technische diensten van Hoogstraten alsook op een hele groep vrijwilligers.  De technische diensten zorgen voor de nodige frames en basisstukken voor de verschillende composities.  De vrijwillige bloemschikkers zorgen dan weer voor de uitvoering van alle ontwerpen.  Hier wordt vier dagen met man en macht aan gewerkt.  De Coöperatie Hoogstraten stelt, bovenop het materiaal, een ruime veilinghal en koelcellen ter beschikking.  Zonder constructieve samenwerking tussen al deze partijen zou het niet mogelijk zijn om dit gigantische project uit te voeren.

Tijdens het weekend van Groenten & Bloemen vierde hun passie duidelijk hoogtij.  Het was duidelijk dat alle kunststukken gemaakt werden met veel inventiviteit en enthousiasme.

20180916_183633

Ik kan over deze tentoonstelling alleen maar in superlatieven praten : het was écht weer overweldigend mooi.  Hieronder vind je nog een diavoorstelling met een impressie van al dat moois.  Ben je ook onder de indruk en maakt het je nieuwsgierig ? Zet dan alvast in uw agenda 2019 : het derde weekend van september afspraak op de Vrijheid – Hoogstraten ! Be there !

Deze diashow vereist JavaScript.

Wandeltriple Witte Kei

Vorig weekend maakte ik van het mooie weer gebruik om een nieuwe wandelroute uit te testen in de grensstreek tussen België en Nederland.  De folder van deze drie wandelroutes lag al lang in de schuif te wachten. De Witte Kei verwijst naar de grenssteen tussen de gemeenten Hoogstraten (Wortel), Merksplas en Baarle-Hertog.  Met de wandeltriple Witte Kei ga je op ontdekkingstocht doorheen de groene hoek van deze gemeenten.  

Land van Mark & Merkske
Hoogstraten|Merksplas|Baarle-Hertog

Wandelroute 1 : Drie Grenzenwandeling

Deze wandeling start aan het Bezoekerscentrum De Klapekster – Kolonie 41 – Wortel.  De route is 7,5 km lang en volgt volgende knooppunten 1 – 18 – 17 – 60- 45 – 44 – 40 – 38 – 55 – 58 – 57 – 5 – 4 – 3 – 2.

Wandelroute 2 : Heycantwandeling

Deze wandeling start aan Hoeve-ijs Vaneleke – Witte Keiweg 1 – Merksplas.  De route is 9,1 km lang en volgt de volgende knooppunten 38 – 40 – 60 – 30 – 37 – 36 – 31 – 32 – 33 – 35 – 34 – 51 – 79 – 56 – 55 -38.  Als je knooppunt 33 er tussenuit laat en rechtstreeks van 32 naar 35 wandelt, dan is de route maar 6,2 km lang.

Wandelroute 3 : Vossenbergwandeling

Deze wandeling start aan Café Schuttershof – Zondereigen 27 – Baarle-Hertog.  Deze route tenslotte is 6,9 km lang.  Deze laatste volgt deze knooppunten : 24 – 22 – 33 – 35 – 32 – 31 – 36 – 50 – 94 – 25 – 24.

Uiteraard kan je deze wandelingen ook combineren.

Hieronder vind je een handig overzicht van de 3 wandelroutes.  

20180901_155540

BEOORDELING

De wandelroutes brengen u door een afwisselend landschap met veel puur groen.  Verder vind je onderweg ook heel wat geschiedkundige informatie.  Zo passeer je o.a. bij de Vossenberg, vredesmomument de Dodendraad,  de wandelbruggen over De Noordermark, het vlonderpad, de valleien van de Noordermark en het Merkske, …

Wat vooral opvalt is dat deze wandelroutes veel passeren langs landbouwgebied en veeteelt, de echte Vlaamse ‘boerenbuiten’.  In een blakende zon zijn deze routes misschien minder aangewezen aangezien er eerder weinig schaduwplekken zijn.  Je wandelt af en toe ook op openbare wegen, al kwam ik hier nauwelijks verkeer tegen.

Misschien een leuke tip voor het komende zonnige weekend !?

20180901_160052

Ik vind het ook altijd fijn om tijdens een wandeltocht wat leuke impressie-foto’s te maken.  Geniet dus van onderstaande beelden :

Wandelen is de haast uit je hoofd halen en kijken wat er overblijft.

Iemand nog leuke tips voor een volgende wandeling ? 

In het grensgebied tussen Nederland en België adviseer ik zelf nog een inspirerende wandeling in De Strijbeekse Heide (klik hier).

Oase van gastronomie

Het was alweer een tijdje geleden, maar gisteren stond er nog eens een business lunch op het programma in mijn ‘stam-restaurant’ De Cuylhoeve in Geel.  Dit restaurant ligt op slechts enkele kilometers van het bedrijf waar ik voor werk, dus de keuze hiervoor ligt een beetje voor de hand.  Weinig tijdverlies, maar vooral ook garantie op gezelligheid, een hoogstaande keuken en een fijne bediening.

Op de website van De Cuylhoeve zelf vind je volgende inleiding :

‘De Cuylhoeve is gelegen in het zanderige Winkelkomheide, een gehucht van Geel.  Via de Hollandsebaan, die doorheen de Kempense naaldbossen slingert, komt u terecht bij het restaurant.  Een lage witte hoeve, een oase van pure gastronomie en rust.  Van op het terras kan u zelfs de eekhoorns en de konijnen zien wegritselen met het oude brood dat voor hen wordt achtergelaten.

Het restaurant werd in 1979 geopend door Monique Rutgeerts, de Lady Chef of the year 1999.  Sinds enkele jaren heeft zoon Bart Janssens de keuken naar zijn hand gezet.  Samen met zijn echtgenote Riet Hufkens hebben ze het niveau nog opgetild.  Breng een bezoek aan De Cuylhoeve en laat u verrassen door een sterk staaltje vakmanschap.’

Ik kom hier meerdere keren per jaar, volgende week vrijdag staat er zelfs al een nieuw bezoek gepland.  Gisteren hadden we de mogelijkheid om op het terras te zitten, het weer was eerst wat twijfelachtig. Maar de keuze om op het prachtige terras, midden van de bossen, te gaan zitten viel uiteindelijk heel goed mee : niet te warm, maar ook niet koud.

Ook is er hier een afzonderlijke, sfeervol aangeklede kamer als je met een groep apart wil zitten.  Het restaurant zelf kan je het best omschrijven als een gezellig ingerichte huiskamer, wel klassiek maar sfeervol rustiek.

Ze serveren een degelijke Franse keuken met een moderne toets.  De gerechtjes blinken uit door het gebruik van kwaliteitsproducten.  Een vakkundige chef zorgt voor een professionele bereiding.  Gewoon lekker eten!

De bediening is heel vriendelijk.  Wat opvalt is een warm welkom van de chef bij aankomst en een vriendelijk afscheid.  Er is verder een goede uitleg bij drankkeuze en gerechten door deskundig personeel.   Je voelt echt dat de klant hier centraal staat.

Dit restaurant krijgt in de Gault & Millau een respectabele score van 15/20.

Deze diashow vereist JavaScript.

‘There is no sincere love than the love of food.’ – George Bernard Shaw

Volg mijn ‘leuke adresjes’ ook allemaal via mijn overzichtpagina.

De nieuwe man

Voor een vrouw die al meer dan 20 jaar samen leeft met een ‘nieuwe man’, trok het volgende artikel op social media pijnlijk mijn aandacht.  Blijkbaar was er vandaag een eucharistieviering waar de volgende uitspraak werd gedaan : “Vrouwen, wees onderdanig aan uw man als de man aan de heer”, klonk het vanochtend in de eucharistieviering op Eén en Radio 1, die werd uitgezonden vanuit de Sint-Servaasbasiliek Norbertijnenabdij in Grimbergen. “Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de kerk. Hij gaf zijn leven om haar te redden. Zo moet de vrouw haar man in alles onderdanig zijn zoals ook de kerk onderdanig is aan Christus.”

Bron : Het Nieuwsblad

Als je zoiets hoort in 2018 geloof je toch echt uw oren niet.  Daar word ik dus echt kwaad van.  Moslima mogen op sommige plaatsen geen hoofddoek dragen omdat de hoofddoek symbool zou zijn van de onderdrukking van de vrouw door de man.  Als je dan deze Christelijke leer hoort, zouden wij Westerse vrouwen misschien ook best allemaal een hoofddoek gaan dragen. Of pakken we de onderdrukking gewoon wat schijnheiliger aan ? En dan zich maar afvragen waarom de kerken ’s zondags niet meer gevuld geraken.  Zijn er nog mensen die naar dergelijke onzin willen luisteren ?

Van de zo geprezen emancipatie lijkt op deze manier nog niet zoveel in huis gekomen.  Overal in de media hoor je berichten die niet veel goeds voorspellen op het vlak van gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen voor dezelfde job. Het is moeilijk om vrouwelijke politieke kandidaten aan te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen.  De raden van bestuur van onze grote bedrijven bestaan nog overwegend uit mannen. Huishoudelijke taken worden nog steeds vooral door vrouwen uitgevoerd.

Op deze manier lijkt het begrip ‘nieuwe man’ verder weg dan ooit.  Hoe komt het toch dat we enerzijds gelijkheid tussen geslachten prediken, maar anderzijds er in de praktijk moeilijk in slagen om uit de aloude gewoontes te breken ?

Mijn man was reeds in het einde van de jaren ’90 een nieuwe man, in de échte zin van het woord.  Hij nam toen reeds loopbaanonderbreking (en ja, dat was volledig op vrijwillige basis) om voor de kinderen te zorgen en nam de huishoudelijke klussen er vrijwillig bij.  Hij kon al snel heel vlot koken, wassen, strijken, haar van de meisjes kammen, …  Op dat moment was hij eigenlijk een ‘nieuwe man avant la lettre’.  Dit gaf mij de mogelijkheid om mijn carrière verder uit te bouwen zonder mij met een schuldgevoel op te zadelen.

Dat schuldgevoel kreeg ik er echter wel gratis bij van de maatschappij. De ‘omgeving’ kon het niet laten om hier te pas en te onpas allerlei pijnlijke opmerkingen over te maken.  De clichés waren sterk : mijn man was zowat alles van een ‘echte sloef’ tot een sukkelaar.  Ik was uiteraard de ‘bitch’ en vooral ook de slechte moeder.  Ik heb daar toen veel schuldgevoelens over gehad, al was dit voor ons als koppel een heel bewuste keuze.  Ook onze dochters kregen hier vaak rare blikken over op school of bij de vriendjes.  Dat kwam zelfs pas nog ter sprake met hen : dat iedereen dat zo ‘raar’ vond en dat er vaak wenkbrauwen werden gefronst.

Als ik nu, bijna 20 jaar later kijk, is het met ons gezin helemaal goed gekomen.  We zijn nog steeds bij mekaar, de dochters zijn stabiele jongvolwassenen geworden met wie ik een hele goede band heb.  En mijn man … die doet nog steeds al fluitend het merendeel van de huishoudelijke klussen.  Zo heb ik nu meer tijd om aan mijn blog te werken 🙂 !

Als ik om mij heen kijk, is dit echter nog steeds niet helemaal maatschappelijk ingeburgerd.  Om mij heen zie ik de meeste mensen (ook jonge mensen) nog echt leven in het klassieke patroon.  Daar is uiteraard niks mis mee, als het maar het resultaat is van een bewuste keuze genomen door twee mensen die gelijk zijn en gelijke rechten hebben.  Maar ik vraag me soms toch af of dit bij de meesten niet de macht van de gewoonte is, de kopie van de eigen thuissituatie in het verleden.

In elk geval is er nog werk aan de winkel, als we een 100 % gelijkheid tussen mannen en vrouwen willen beleven in alle lagen van de bevolking in onze Westerse wereld.  Hoe zouden we deze gelijkheid kunnen bereiken ? Beste lezer, het zou fijn zijn mocht je jouw mening hierover met mij willen delen.

Nu op volle kracht

Tijdens de voorbije vakantieperiode heb ik me verdiept in enkele managementboeken die me al langer uitdagen om vast te pakken.  Zo had ik op een seminarie van David De Cremer een inspirerend boek gekregen waarin hij op het eerste blad met de hand had geschreven ‘Nu op volle kracht’.

Het gaat over zijn boek ‘Leiderschap op Halve Kracht’.  Dat was voor mij toch een goed gekozen aansprekende titel.  Als je dan op de achterflap leest dat het over ‘uitstelgedrag‘ gaat, dan wil je daar toch onmiddellijk meer over weten, vanuit de luie zetel!  Want zeg nu zelf, wie heeft daar al eens geen last van!

‘Uitstel is de natuurlijke moordenaar van mogelijkheden.’
(Victor Kiam, voorzitter en president-directeur Remington Products Inc.)

VOOR JOU GELEZEN

LEIDERSCHAP OP HALVE KRACHT
Auteur : David De Cremer
Uitgeverij : Acco
103 blz.
Genre : managementboek

9789033495991-480x600

OVER HET BOEK

Leiderschap is en blijft een klassieker in de literatuur. Des te verrassender is het om vast te stellen dat we leiderschap blijven benaderen als een zeer theoretisch verhaal waarbij de excellente en bijna onbereikbare leidersmoraal beschreven wordt. Dit leiderschapsideaal blijkt in de realiteit echter niet gemakkelijk te realiseren. Leiders lijken te lijden aan een vorm van uitstelgedrag waarbij het nemen van beslissingen geschuwd wordt. Gegeven het belang van de relatie tussen effectief leiderschap en het nemen van beslissingen is het duidelijk dat deze vorm van uitstelgedrag een van de grote recente leiderschapsproblemen is. Onze leiders lijken inderdaad leiderschap op halve kracht te demonstreren.

OVER DE AUTEUR DAVID DE CREMER

David De Cremer is hoogleraar gedrags- en bedrijfsethiek aan de Rotterdam School of Management, Erasmus Universiteit (Nederland) en de London Business School (UK). Hij is tevens wetenschappelijk directeur van het Erasmus Centre of Behavioural Ethics en voorzitter van het Future Leadership Initiative aan Antwerp Management School. Eerder verschenen zijn boeken Als goede mensen slechte dingen doen. Op zoek naar de psychologie achter de financiële crisis (Acco, 2010) en Onderhandelen op mensenmaat (Acco, 2011)
Waarom stellen leiders beslissingen uit? Beseffen ze dat zelf? Kunnen ze dat voorkomen? De bedoeling van dit boek is om meer inzicht te geven in de redenen waarom we gemakkelijk beslissingen uitstellen en welke psychologische en situationele factoren hieraan ten grondslag liggen. Deze inzichten zullen leiders bewuster maken van de problemen die samengaan met uitstelgedrag en hen tonen hoe ze deze kennis ten goede kunnen gebruiken. Met deze doelstelling voor ogen probeert dit boek aan de hand van wetenschappelijke inzichten duidelijk te maken waarom het irrationele uitstelgedrag een leiderschapsprobleem is en geeft het op een open en gemakkelijk te begrijpen manier suggesties hoe leiders hiermee kunnen omgaan.

Dit boek leest heel vlot (het is ook maar goed 100 blz.), maar het taalgebruik is wel academisch.  Het vraagt enige kennis van management-terminologie om er vlot doorheen te lezen.  Wat voor mij ook sterk opvalt is dat er veel parallellen te trekken zijn tussen het ‘uitstelgedrag’ in het dagelijkse leven en het ‘uitstelgedrag’ van leiders.

CITATEN

De zes meest opvallende en herkenbare citaten uit het boek zijn voor mij :

Blz. 17

Het is duidelijk dat we allemaal sterke emotionele reacties vertonen wanneer we
(a) iets moeten doen dat we liever niet zouden willen doen.
(b) geen plezier ervaren in het ondernemen van bepaalde acties en beslissingen.
(c) van mening zijn dat we iets niet moeten doen.

Blz. 20

Vanuit onderzoek weten we dat zelfbedrog in vele domeinen van het leven voorkomt.  De meeste mensen vinden zich eerlijker en een betere chauffeur dat de gemiddelde persoon.  Op deze manier schatten we onszelf boven het statistische gemiddelde – wat natuurlijk niet mogelijk is! Eenzelfde tendens zien we als mensen tijd moeten inschatten en de noodzaak van onmiddellijke beslissingen niet inzien.  Ieder van ons zal naar alle waarschijnlijkheid zichzelf wel ooit deadlines gesteld hebben die we daarna met evenveel gemak niet nakomen.

Blz. 26

Als je impulsief bent, dan spring je gemakkelijk van de hak op de tak.  Impulsief zijn betekent dat je door een gebrek aan zelfcontrole te veel aandacht besteedt aan afleidingen die niets met je taken te maken hebben.  Impulsieve mensen genieten ervan om met een veelvoud aan dingen bezig te zijn.  Overal aanwezig zijn en bezig zijn, geef hun een gevoel van controle.  Hoe meer verschillende dingen ze aanpakken, hoe meer ze voelen dat hun leven betekenis heeft.  Een te grote mate aan impulsiviteit kan echter dodelijk zijn voor leiders.  Leiderschap betekent per definitie dat men gericht blijft op het welzijn van het collectief en impulsieve mensen worden niet goed begrepen door de buitenwereld.  Het leidt tot onzekere en onvoorspelbare situaties wat de daadkracht van een leider stevig kan ondermijnen.

Blz. 34

De menselijke aard zorgt ervoor dat we zo weinig mogelijk kosten – op allerlei dimensies van het leven – willen dragen.  Het vermijden van kosten uit zich in gedrag dat erop gericht is om vervelende en negatieve gevoelens zoals angst en onzekerheid te vermijden.  De huidige situatie is bekend en ondanks de fouten die duidelijk aanwezig zijn voelt het toch als de meer comfortabele optie.  Wat onbekend is, is onbemind, dus blijft men liever bij het bekende.  Het kiezen voor een andere situatie of optie zal dan enkel maar gebeuren als de andere optie heel aantrekkelijk en overweldigend wordt gevonden.

Blz. 49

Leiders vallen meer op dan de meesten onder ons.  Omwille van hun positie krijgen ze meer aandacht dan anderen.  Hierdoor worden hun acties en daden soms breed uitgesmeerd.  Aan bijna elke beslissing hangt voor een leider een bepaalde mate van verantwoordelijkheid vast.  Het nemen van beslissingen betekent voor leiders dus niet alleen dat men een knoop doorhakt, maar dat men tegelijkertijd ook de belangen van de verschillende betrokken partijen probeert af te wegen.

Blz. 61

Een idee dat sterkt leeft onder leaders-to-be is de gedachte dan men als leider in staat zal zijn om heel wat ambities waar te kunnen maken.  De menselijke aard zorgt er echter voor dat dit romantische beeld van leiderschap leidt tot het onderschatten van alle dagdagelijkse uitdagingen en taken die leiders te wachten staan.  Onderzoek toont aan dat mensen inschattingsfouten maken als ze hun toekomstige reacties proberen te voorspellen.  Zo voelt men zich over het algemeen genomen minder gelukkig wanneer men echt een promotie krijgt dan wanneer men inbeeldt deze promotie te verkrijgen.  Deze inschattingsfouten kunnen ook invloed hebben op het onderschatten van de verantwoordelijkheden van leiderschap en hoe hiermee om te gaan.

INSPIRATIE

Het boek heeft me in elk geval voldoende geïnspireerd om er met volle kracht weer tegenaan te vliegen (de vakantie is ondertussen voorbij). Als leidinggevende ben ik nu nog meer overtuigd dat medewerkers recht hebben op leidinggevenden die beslissingen niet voor zich uitschuiven.  Een daadkrachtige leider is een inspirerend leider.  Hopelijk kan ik mezelf én mijn collega-directeurs ook met dit gedachtengoed blijven inspireren.  Beter een slechte beslissing, dan geen beslissing!

Beslissingen voor je uitschuiven, het maakt je gespannen … en het lost niets op!

EN NU ?

In mijn volgende blog ga ik verder in op deze laatste quote. Ik ga dit boek gebruiken als inspiratiebron om persoonlijk te ontdekken of ‘uitstelgedrag’ voor jou een probleem is.  Verder ga ik ook enkele tips delen om dit ‘uitstelgedrag’ aan te pakken.   Stay tuned …

Is uitstelgedrag iets herkenbaar voor jou ? En wat doe je eraan ? Of doe je er helemaal niets aan ? En wat is hiervoor dan de motivatie ?

De Strijbeekse Heide

Zoals ik al vertelde in een vorige blogpost, hou ik de laatste tijd écht van wandelen.  In mijn zoektocht naar een ontsnapping uit de rat race, heb ik ontdekt dat wandelen in de natuur me rust, maar tegelijkertijd ook veel energie, geeft.  Tijdens het wandelen voel ik vaak bijna letterlijk mijn hoofd leeg lopen.  Eén van mijn favoriete wandelgebieden is De Strijbeekse Heide, op de grens van België en Nederland.

Vandaag neem ik jullie mee in dit prachtige natuurgebied dat zich uitstrekt van Meerle/Chaam (gebied Den Elsakker) tot Strijbeek.  Hier zijn 4 wandeltochten eenvoudig voorzien van gekleurde bordjes. Het is zelfs niet nodig om van knooppunt naar knooppunt te wandelen.  Alle 4 deze wandelroutes heb ik ondertussen al 10-tallen keren gewandeld.  Telkens opnieuw sta ik verbaasd van het afwisselende landschap (elke keer ontdek je nieuwe dingen) en de rust.  Ook elk seizoen kleurt hier helemaal anders.

GRONDPLAN

page_4

Voor de Elsakkerroute (gele korte tour van 3,5 km) kan je het best parkeren aan parking Den Elsakker aan de Chaamseweg in Meerle.

Ook voor de Smokkelaarsroute (oranje lange tour van 9,5 km) parkeer je best hier.  Al kan je ook parkeren aan ‘Het Smokkelaartje’ – Goudbergseweg 8 – Strijbeek.  In deze gerestaureerde boerderij kan je na afloop van de wandeling ook iets eten en drinken.

Voor de Chaamse Beekroute (rode tour van 4,5 km) parkeer je best op de parking van Staatsbosbeheer langs de Goudbergseweg in Strijkbeek.

Tenslotte de Strijbeekse Heideroute (blauwe route van 6 km) vertrekt vanuit de parking van Staatsbosbeheer langs de Erikaweg in Strijbeek.

Ik heb hier de afstanden weergegeven volgens mijn stappenteller (die exact klopt met de afstanden op de Finse piste in Hoogstraten). Deze zijn iets langer dan deze op de officiële brochures.

Qua landschap is dit natuurgebied echt heel afwisselend  : eiken, dennen, berken, diverse struiken, heide, vennen, kikkers, vogels, … kortom : heel wat fauna en flora.  Echt teveel om op te noemen.

In plaats van een uitgebreide beschrijving te geven, ga ik mijn lezers laten genieten van de foto’s die ik afgelopen zondag nam.  Al zie je nog duidelijk de sporen van de afgelopen droogte en staan de vennen nog kurkdroog, toch doet de heide al flink haar best om opnieuw kleur tevoorschijn te toveren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geniet van dit landschap zonder grenzen ! Een echte aanrader !

Heeft één van de lezers voor mij nog een leuke wandeltip, een nieuwe ontdekkingstocht ?

In het grensgebied tussen Nederland en België adviseer ik zelf nog Wandeltriple Witte Kei (klik hier).

Voor jou

Deze bestseller van Jojo Mojes (ging wereldwijd meer dan 3 miljoen keer over de toonbank en werd ook al verfilmd) stond al een tijdje op mijn verlanglijstje.  Lees : dit boek stond al even opgeladen op mijn e-reader.

Ja, ik lees bijna alle boeken op een e-reader en besef dat ik hiermee tegen de stroom in ga van veel lezers die nog steeds (wellicht nostalgisch) een fysiek boek in handen willen hebben.  Ik heb deze e-reader (de Tolino van Standaard Boekhandel) al 2,5 jaar geleden gekocht en het is een echte aanrader.  Het is een paar boeken wennen, maar nu zou ik niks anders meer willen.  Altijd compact alle boeken die je nog wil lezen beschikbaar, handig als je bijvoorbeeld ergens in een wachtzaal terecht komt.  Bijkomend voordeel is zeker ook dat je het lettertype altijd kan instellen, optimaal voor jouw ogen (ik word al een dagje ouder).  Je kan ook zelfs in bed lezen zonder leeslamp.  Ik vind dat een e-reader zeker een plaats verdient in de top 10 van de ideale uitvindingen.

VOOR JOU GELEZEN

cms_visual_997267.jpg_1511496296000_403x640

VOOR JOU
Auteur : Jojo Moyes
Uitgeverij : De Fontein
432 blz.
Genre : Roman, Literatuur

‘Louisa’s wereld is klein.  Ze werkt in een café om de hoek en woont nog bij haar ouders, en hoewel ze ergens wel weet dat haar vriend Patrick niet de liefde van haar leven is, passen ze goed genoeg bij elkaar.  Lekker overzichtelijk.  Wills wereld is ook klein.  Vroeger had hij alles wat hij zich kon wensen – een goede baan, avontuurlijke vakanties, een mooie vriendin – maar door een ongeluk zit hij in een rolstoel, verlamd vanaf zijn nek.  Door de chronische pijn en zijn wanhoop ziet hij maar één uitweg.

Wanneer Louisa haar baan kwijtraakt, gaat ze aan de slag als Wills verzorger, en het duurt niet lang voor de tegenpolen botsen.  Als ze ontdekt wat Will voor ogen heeft, besluit Louisa alles op alles te zetten om hem van gedachten te doen veranderen.  Maar hoe overtuig je iemand dat er nog zo veel avonturen te beleven zijn, als je zelf de wereld niet durft te ontdekken ?’

Deze roman is echt heerlijk om te lezen, hier ga je vanaf de eerste pagina volledig in op.  Een geweldig én ontroerend boek … om op het puntje van de zetel in één adem uit te lezen.  Hij werd niet voor niets door De Standaard uitgeroepen tot dé feelgoodroman van het jaar.

Verder gaat het boek over het moeilijk en vaak emotioneel geladen onderwerp ‘euthanasie’, maar ook hier wordt geen standpunt uit de weg gegaan.

Het boek is heel levensecht geschreven.  Mocht de auteur morgen vertellen dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten, dan ben ik ook onmiddellijk bereid om dat te geloven.

Ik geef ook nog enkele recensies mee uit de ‘vakliteratuur’ :

  • The Oprah Magazine : Een onverwacht liefdesverhaal … om van te genieten, tussen de tranen door.
  • Marie Claire : Een meeslepende roman over liefde, dood, beslissingen nemen en liefde vinden.  Het gaat grote emotionele vraagstukken niet uit de weg.  Waterproofmascara is een vereiste!
  • Daily Mail : Een overdonderend liefdesverhaal.  Een intelligente plot voorzien van sympathieke en boeiende personages … Het is een fantastisch boek om te lezen en ik ben er verliefd op!

Wat kan ik na zoveel woorden nog zeggen ? Dat ik onmiddellijk gestart ben met het lezen van het vervolgverhaal ‘Een leven na jou’.  Nu in de vakantie maak ik hier zeker tijd voor.  Is het een waardig vervolg op dit emotionele een meelevende verhaal ? Heel binnenkort vind je mijn mening zeker op deze blog.

Kuitenbijtertje

Het reisverslag van onze 2de dag in Oostenrijk met enkele dagjes vertraging, waarvoor mijn excuses! Zo ver weg van huis, viel de drang om met digitale toestellen te werken blijkbaar ineens compleet weg.  Al was dit oorspronkelijk zeker niet het plan, eens helemaal ‘digitale detox’ heeft écht deugd gedaan.  Nu terug thuis van een fantastische reis, blog achterstand inhalen dan maar.

Omdat de eerste dag (zie verslag hier) toch wat in de kuiten zat (tja duidelijk nog nood aan mijn grenzen verleggen op sportief vlak), beslisten we na het ontbijt een rustige tocht in te plannen en een bezoek te brengen aan de Geisterklamm oftwel te Geisterkloof, vlakbij ons hotel. Zo werd het op de website aangekondigd :

‘Gelooft u niet in geesten en kabouters? Bezoek dan de legendarische en spectaculaire Leutascher Geisterklamm! Want aan de voet van de 23-meter hoge waterval woont de geest van de kloof. Vanaf Leutasch verkent u zijn koninkrijk via de drie kilometer lange Klammgeistweg, inclusief een passage van ongeveer 800 meter over een bergkam. Tijdens de pauzeer mogelijkheden op verschillende punten langs de route leert u alles over de mysteries rondom deze geest. Het 200-meter lange pad langs de hoge waterval leidt naar de uitkijkplatform, vanwaar u een adembenemend uitzicht heeft op de waterval. Deze route is niet toegankelijk voor kinderwagens, fietsen en honden.’

En dat deze Geisterklamm adembenemend was ? Volmondig ja, prachtige natuur, al mag je zeker geen hoogtevrees hebben (waar ik gelukkig geen last van heb) – geniet zelf mee van het unieke uitzicht via het bekijken van onderstaande foto’s : want beelden zeggen toch meer dan 1.000 woorden …

Dat het een rustige en eenvoudige wandeling was ? Daar hadden we ons toch een beetje op miskeken.  We hadden het plan om de beide tochten (rode en blauwe) te wandelen, waardoor je ook een stuk dubbel moet doen.  Er zaten in deze wandeltocht meerdere stijle beklimmingen, door mijn man venijnige ‘kuitenbijters‘ genoemd.  Pffff, … daar heb ik toch een paar keer op mijn tandjes moeten bijten en op wilskracht naar boven moeten gaan. Dat zijn mijn kuiten duidelijk niet gewoon.

Resultaat : rond een uur of 2 in het hotel aangekomen met best wel wat spierverzuring van al die klim-en dalbewegingen die mijn spieren en gewrichten duidelijk niet gewend zijn.  Na de lunch dan maar languit in de sauna en het bubbelbad en daarna heerlijk onderuit en lezen maar (ik lees momenteel : Voor Jou van Jojo Moyes – recensie komt morgen online).  Moe maar voldaan, zo noemen ze dat toch.  Fysiek uitgeteld, maar mentaal zo scherp als … ?!  Heerlijk om zo fysiek heel moe te zijn, maar mentaal geen muizenissen in het hoofd te hebben, even geen last te hebben van de dagelijkse bekommernissen en de stress eigen aan de ‘rat race’.  Niks beters dan een fikse wandeling en een meeslepend boek om de batterijen terug op te laden.  Daar dient vakantie toch voor ?!

En voor de volledigheid nog het ‘gezondheidsverslag’ van de dag :
14.144 stappen
9,81 km
730 kcal

Walking teaches me that I am capable of so much more than I ever imagined.