Beste fijnproever!

Binnen het kader van een business lunch bezocht ik 1,5 week geleden Restaurant De Pastorie in Lichtaart.  Dit restaurant is gehuisvest in een rustiek kader van, zoals de naam al doet vermoeden, een oude pastorie.

Op de website van De Pastorie zelf, wordt het restaurant als volgt aangekondigd :

Hartelijk welkom, beste fijnproever

Het historische pand “De Pastorie” is een klassiek pand uit de 17e eeuw.

In het verleden is dit bijzondere pand gerestaureerd en omgetoverd tot een parel in Lichtaart. Tot 1992 is het prachtige pand bewoond geweest waarna het werd gekocht door het echtpaar Wens. De Oude Pastorie is een heus middelpunt van het lieve dorpje en staat letterlijk te pronken in de schaduw van een eeuwenoude en prachtige trompetboom. Waar ooit een pastoor woonde bevindt zich nu een stijlvol en sfeervol gastronomisch restaurant. Rondom het gebouw ligt een schitterend onderhouden tuin met een magnifiek terras, door GaultMillau verkozen tot het mooiste van België. Bij mooi weer is het hier buitengewoon aangenaam tafelen, een extra dimensie aan dit gastvrije restaurant.

In het met een Michelinster bekroonde restaurant ontvangen we u op een hartelijke en warme wijze, volgens de regels van de kunst. Gastvrouw Loes, haar team, Carl Wens en zijn keukenbrigade staan garant voor een hoogstaande culinaire ervaring.

RECENSIE RESTAURANT DE PASTORIE

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog een bezoek had gebracht aan dit top klasse restaurant.  Omdat het weer ronduit schitterend was, gaf ik er de voorkeur aan om met onze zakenrelatie buiten te lunchen en daar is dit restaurant echt ideaal voor.  Hier kan je rustig vertoeven op een prachtig terras met zicht op een schitterende tuin met indrukwekkende bomen.

Op Tripadvisor krijgt dit restaurant maar liefst een 5/5 op 83 % van de beoordelingen, en dat is echt niet overdreven.  Het is een uitmuntend restaurant van hoogstaande culinaire klasse.  Professionele bediening, verfijnd eten, aangepaste wijnen, prachtig uitzicht, … je vindt het hier allemaal.  Ook de prijs is hier een echte meevaller voor zoveel kwaliteit bv. voor het business menu (zie sfeerfoto’s hieronder) betaalde ik 75 €/persoon incl. aperief en drank.

Onze gast was meer dan tevreden.  En al was het een lunch in het kader van mijn job, toch was het voor mij ook zeker even een aangename en ontspannen ‘me-time’ namiddag.  Zeg nu zelf … er zijn zwaardere jobs dan dit!

Deze diashow vereist JavaScript.

PS Leuk extraatje bij dit restaurant is dat je hier ook kan overnachten aan de overkant van de straat, in een B&B uitgebaat door dezelfde eigenaars.  Om deze manier heb je geen BOB nodig als je eens lekker wil doorzakken.

Er is geen oprechter liefde, dan de liefde voor lekker eten!

Advertenties

De laatste loodjes!

Nog 2 dagen en het is 3 weken vakantie! Maar wat zeggen ze toch over die laatste loodjes … die zijn écht zwaar en met de jaren wordt dat precies alleen maar erger.  Ik werk in de bouwsector en daar lijken maar 2 deadlines te zijn.  Met kerstmis en in de zomer vergaat de wereld, alles moet vooraf ‘afgewerkt’ zijn.  Hiermee wordt het jaar netjes in 2 jaarhelften gedeeld.

Tijd om even terug te kijken op de eerste jaarhelft.  Deze was niet gemakkelijk.  Ik was zwaar verzwakt (na een ziekenhuisopname voor een ernstige bacteriële infectie met kerstmis) uit het kerstverlof gekomen.  Het heeft me ongeveer een maand gekost om helemaal terug op krachten te komen, en al die tijd bleef ik wel werken.  Op mij kan men altijd rekenen, zelfs al gaat het ten koste van mijn eigen welzijn! Dit heeft veel te maken met aangeboren verantwoordelijkheidsgevoel (wellicht ook een stuk ingegeven omdat ik de oudste ben uit een gezin van 4), soms is dat meer een last dan een lust.

Daarna 2 overlijdens op 2 weken tijd : een collega die 1 maand jonger was dan ikzelf (met nog een kind van 6 jaar) en de snelle aftakeling en het overlijden van iemand die me heel nauw aan het hart lag.  Daar bovenop nog een zware mentale opdoffer die je voelt als je door iemand zwaar teleurgesteld wordt, iemand waarin je vertrouwen had.  Dit alles pleegde een zware aanslag op mijn mentale draagkracht en die was al lang niet meer zo sterk als vroeger.

Drie jaar geleden heb ik zwaar in het rood gedraaid, zowel op vlak van fysieke als mentale gezondheid.  Ik heb me daarna écht kunnen herpakken, maar je merkt toch wel dat de mentale ‘rekkracht’ nooit meer de sterkte aanneemt van voorheen. Toch verberg ik dat voor iedereen.  Elke dag opnieuw op de trein en bollen maar … zie ook mijn eerste blog.  Dat verdomde verantwoordelijkheidsgevoel toch altijd!

ik-ben-uitgeput-van-het-sterker-proberen-te-zijn-dan-hoe-ik-me-voel

Verder heb ik ook angst om weer ziek te worden aan het begin van een vakantieperiode, iets wat me al vaker is overkomen.  De laatste dagen sta ik op, met steeds weer een ander ‘ziektegevoel’ : keelpijn, buikpijn, hoofdpijn, … you name it, I have it.  Het spreekwoordelijke ‘zwarte gat’ zal daar zaterdag toch weer niet liggen ?!

Toch ben ik vastberaden om op het ingeslagen energieke pad verder te gaan.  Ik ga deze keer niet in de bodemloze put vallen : ik ga veel inspiratie voor deze blog zoeken, stoppen met multitasken, veel minder afhankelijk zijn van de digitale tools, voldoende slapen, gezond eten, sportief bewegen, ‘me-time’ maken voor mezelf,  … Hierover heb ik al enkele blogs geschreven, maar zeker nog veel meer in de blogs van de komende weken.  Kortom : me veel minder laten leven, maar veel meer de dirigent zijn van mijn eigen leven.  Na de hectiek van de voorbije dagen MOET dit gewoon terug lukken … vanaf zaterdag!

Dit wordt voortaan mijn leuze :

Als het leven je uitdaagt met tegenslagen, daag jezelf dan uit om sterker te worden!

Ik heb alvast leuke vooruitzichten.  Vanaf vrijdag plan ik elke dag een nieuwe blog, dit gaat me zeker positieve energie geven.  Ik reken dus op heel veel volgers. Volgende week ga ik mijn batterijen opladen tijdens een wandelvakantie in de Oostenrijkse bergen.  Ik kan jullie nu al beloven dat ik jullie ga verwennen met een leuke fotoblog van deze sportieve vakantie.

 

La Vie en Rose

Afgelopen donderdag werd mijn man 50 jaar. Hij wilde liever geen verrassingsfeest en weigerde pertinent alle toeters en bellen van een groot feest. Hij staat niet graag in de spotlights en zal altijd een man van weinig woorden blijven …

Liefst van al ging hij naar zijn lievelingsrestaurant Haute Cookure in Malle, gezellig met de familie.  Niet dat we daar nu heel vaak over de vloer komen, maar voor een speciale gelegenheid grijpen we toch gemakkelijk naar deze ‘belevenis in gastronomie’.   Deze zaak bestaat al heel veel jaren. We zijn al klant van toen ze nog gehuisvest waren in een klein woonhuis, enkele huizen verderop.  Zoals ze zelf zeggen op hun website is het altijd genieten van een culinair meesterwerk.  We kunnen dit alleen maar bevestigen.

Mijn man kan ook een goed glas wijn sterk appreciëren en dat is een troef die ze in dit restaurant goed uitspelen.  De uitbaters kennen duidelijk veel van wijn.  Ze organiseren ook regelmatig wijndegustaties en de aangepaste wijnen bij elk menu zijn altijd een succes.

Verder zijn ook de cocktails in dit restaurant van super kwaliteit.  Voor de dames onder ons deze tip : ik kies steenvast voor ‘La Vie en Rose’ (martini + limoen + rose lemonade), écht lekker (zie foto hieronder in de diashow).

Donderdag 28 juni, en wij hadden er niet bij stil gestaan omdat we geen voetballiefhebbers zijn, stond het WK voetbal op het programma.  De match België – Engeland zorgde ervoor dat we het restaurant helemaal voor ons alleen hadden, terwijl het anders altijd vol zit (reserveren vooraf is zeker aangewezen).  Dit evenement doopte onze verjaardagsdiner prompt om in een volledige privé-aangelegenheid.  Leuke meevaller!

Verder was het ook stralend weer en hadden we een comfortabele schaduwplaats op het mooie terras.  Unaniem koos de hele tafel dan ook voor het ‘Zomermenu’ waarvan hieronder enkele impressies :

Deze diashow vereist JavaScript.

Aan mijn man, het was gezellig, hopelijk kunnen we er volgend jaar weer één klinken op uw 51ste verjaardag, liefst op dezelfde plaats, met een ‘La Vie en Rose’! 

Aan Cindy & Ivan van Haute Cookure, het was weer top! Maar dat zijn we van jullie gewend!

Juice Junkie

Als spitsuurvrouw is gezond eten een echte uitdaging. Heel vaak goede voornemens, maar ook net zo vaak hervallen in oude gewoontes. Snelle hap, snelle suikers, snoepje hier en snoepje daar, altijd weer het goede voornemen : dit is het laatste koekje, de laatste suikerboon, het laatste stukje taart, … vanaf morgen snoep ik niet meer. Maar dan verjaart er weer een collega … of kort gezegd, verslaafd aan snelle suikers. Herkenbaar ?!

Ook altijd een hele uitdaging om dagelijks de aanbevolen portie groenten en fruit te eten.

Tot een collega me een goede tip gaf : waarom maak je geen smoothie als ontbijt of vieruurtje? Mijn eerste reactie was : dat is echt niks voor mij, zo’n gedoe. Volgens haar was het echter ‘poepsimpel’. Ze gaf me een tip voor een basic apparaat en adviseerde me enthousiast om wat yoghourt of fruitsap te mixen met stukken fruit of groenten. Overtuigd door haar enthousiasme bestelde ik een Kenwood Blender, basismodel (minder dan 50 €) en geleverd met 2 drinkbekers.

.9200000069124264

In eerste instantie keek ik nog sterk op tegen het gedoe om eerst langs de groenteboer te gaan, vervolgens alles te wassen, te schillen, in stukjes te snijden en dan ook nog eens met mijn vieze handen de blender aan te zetten? Ik ging online wat opzoeken en vond al snel de online webshop Juice Junkies. Zij leveren (zowel in België als in Nederland) zakjes met diepgevroren IQF (Individual Quick Frozen) kwaliteit groenten en fruit, klaar om een smoothie van te maken.  Een innovatief idee en voor mij een echte aanrader! Mijn kinderen zijn helemaal gek van de Strawberry Split, ik vind de Minty Mojito echt de max.

En ik begon enthousiast smoothies te mixen. Voor mij is het ondertussen mijn vast vieruurtje geworden op werkdagen. Ik mix ’s morgens een smoothie, draai de dop erop en neem de drinkbeker gewoon zo mee naar het werk zodat ik een hongertje of suikerdip toch wat gezonder kan verzadigen.

Ik kan niet zeggen dat ik nu volledig snoepvrij ben, maar het heeft toch een positief effect op mijn energieniveau. Ook mijn beide dochters zijn ondertussen fervente ‘juice junkies’ en vooral de oudste was helemaal geen groenten of fruiteter. Veel verder dan een geraspte wortel of een aardbei geraakt die normaal echt niet.

Ondertussen experimenteer ik zelf al heel wat met smoothie recepten (die ik hier regelmatig met jullie zal delen). En we bijten de spits af met:

SMOOTHIE MET BANAAN EN FRAMBOOS

Lekker gezonde ontbijtsmoothie van frambozen, banaan en sinaasappel

Ingrediënten (voor 1 persoon)

. halve banaan
. 50 g frambozen
. 100 ml natuurlijk sinaasappelsap
. 100 gr yoghourt (naar keuze)
. 0,5 eetlepel citroensap

En blenden maar … smakelijk!

36417509_971466199682988_1665015742413668352_n

 

 

De blik van Bourlon

Als ‘Master in de Economie’ en zakenvrouw heb ik altijd een sterke bewondering gehad voor Gert Verhulst en Hans Bourlon, mede-oprichters van Studio 100.  Wat een mega succes hebben deze generatiegenoten van mij op de wereld gezet met hun amusementsfabriek ‘Studio 100’.  Je kan voor of tegen de commercialisatie van het kinderamusement zijn, maar 1 ding is zeker : het getuigt van lef, innovatie, ondernemerschap, management, strategie en visie, … om een dergelijk bedrijf uit te bouwen.  Wat zou hun geheim voor succes zijn ? 

Toen mijn oudste dochter een tijdje geleden een lezing van Hans Bourlon had bijgewoond op de unief in Antwerpen (waar ze trouwens héél enthousiast over was) kwam ze thuis met het boek van Hans Bourlon.  Zou ik hierin het antwoord vinden ?

VOOR JOU GELEZEN

DE BLIK VAN BOURLON
Tekst : Hans Bourlon
Illustraties : Randall Casner
 
Uitgever : Manteau
144 blz.

In ‘De Blik van Bourlon’ gunt de gedreven ondernemer ons met veel gevoel voor humor en zelfrelativering een inkijk in zijn leven als CEO van Studio 100.  Hans Bourlon zoekt al schrijvend waar het echt om draait in het leven en hij schetst hoe hij menselijkheid, zingeving en stilte vindt.  Tegelijk legt hij raak en precies de Vlaamse ziel van vandaag bloot.

Je ontdekt hoe het er achter de schermen van studio 100 aan toegaat.  Je leest over het succes, de tegenslagen en ook de menselijke drama’s die ondernemen soms met zich meebrengt.  Dit boekt maakt je aan het lachen, bezorgt je een krop in de keel en stemt je tot nadenken.

BOEKRECENSIE

Het boek leest voor mij heel vlot, eigenlijk ook als een zoektocht van een ‘spitsuurman’ naar tijd, energie en goesting om te genieten.   De voorganger van deze spitsuurvrouw.blog in mannelijk en veel professioneler formaat ?

Het leest niet als het zoveelste managementboek, zoals de titel misschien zou doen vermoeden.  Het geeft geen antwoord op de vraag waarom Studio 100 zo succesvol was en is.  Het is eerder een aaneenschakeling van persoonlijke herinneringen en opvallende gebeurtenissen, allemaal neer geschreven in afzonderlijke verhaaltjes, die zich afspelen tegen de achtergrond van zijn dagelijks jachtig leven, heel herkenbaar voor mij en wellicht voor velen van ons.

Ook Hans Bourlon is een man, zoals jij en ik, die op zoek is naar de zin van het leven. Verder is het heel opvallend hoe hij leeft met een groot EQ, hij heeft veel oog voor de mens in al zijn aspecten.  Dit alles vertaalt hij in leesbare teksten, o wat ben ik jaloers op deze man zijn inspiratie en schrijftalent.  Hij heeft een vlotte en humoristische pen, ook duidelijk heel wat zelfrelativering.  Ik hoop dat ik op een dag ook zijn inspiratie mag ervaren om verhalen zo boeiend neer te schrijven.

Dit boek is echt warm aanbevolen ‘feel-good’ lectuur! Om zelf te lezen of om iemand cadeau te doen!

De meest opvallende passage vind ik zelf terug op blz. 139.  De auteur vertelt hier over een serie die hij tijdens de kerstvakantie op TV heeft gekeken.

‘… Maar wat bij mij bleef plakken zat aan het begin van de serie.  Walter White neemt zijn leven radicaal in handen op het moment dat hij de dood voor ogen ziet.  Waarom wachten we tot een rode kaart u het veld afstuurt ? Breek met de routine.  Zoek nieuwe paden en zet voortdurend verandering in gang.  Het kan de sleutel tot geluk zijn.’

En dat is nu net wat ik met deze nieuwe blogsite wil doen …

Wandelen in de oertijd ?!

In mijn jonge jaren, lees voor ik kinderen had, was ik best een sportief persoon.  Ik speelde op hoog niveau competitief badminton in België.  Een snelle sport waarvoor je fysieke conditie en paraatheid nodig had.

Na de geboorte van mijn kinderen, wat net samen liep met carrière opbouwen, huis bouwen, … heb ik het gevoel dat mijn échte spitsuurleven is begonnen, wat onmiddellijk nefast was voor mijn fysieke gezondheid.  Voor velen kan het als een uitvlucht klinken, maar om één of andere reden kwam ik steeds wat wilskracht tekort (terwijl ik dit op alle andere vlakken wél heel sterk heb) om met een uitgekiend plan aan mijn conditie te werken.  Ik heb de voorbije 20 jaar écht al alles geprobeerd om te werken aan fitheid en beweging : fitness, fietsen, tennissen, lopen, … maar nooit echt m’n ding gevonden en steeds opnieuw opgegeven.  Dit kan je ook geen boost voor het zelfvertrouwen noemen.

Ergens in de herfst van vorig jaar, het moet zowat samen gelopen hebben met de inspirerende ‘brein-trainingen’ waarover ik eerder al meer vertelde, begon ik dan schoorvoetend met wandelen.  Na een zoektocht op internet bleek ik in een regio te wonen met tal van mooie wandelpaden kortbij.  Gemotiveerd begon ik er aan, samen met mijn echtgenoot en een paar van onze (6 !) honden. En tot op vandaag, hou ik dat nog altijd vol.

Wandelen is het nieuwe lopen! Gewoon gezond, gezellig en gratis!

Ondertussen zijn mijn 2 dochters ook al fan en vragen me zelfs geregeld om ’s avonds nog een uurtje te gaan wandelen om bv hun examenstress van zich af te praten.  Heerlijk zo’n moeder-dochter quality time! Echte me-time maar dan met z’n 2.  En bovenal … ik ga altijd maar frequenter bewegen en het voelt helemaal niet als een opgave.

Vandaag ging ik, samen met mijn jongste dochter het avontuur aan om met een wandelvereniging een wandeltocht te maken.  Vanaf Merksplas werd de aardbeienroute aangeprezen (afstanden van 6 tot 30 km).

De inschrijving verliep wel vreemd : krijgen wij een plannetje, krijgen wij een lijst van knooppunten, … ? Neen, wij werken altijd met wegwijzers, het is heel duidelijk.  Vertrek maar … we besloten, gezien beperkte tijd vandaag, de route van 6 km te stappen.

We genoten van de wandeling en we kwamen in de prachtige natuur terecht :

Maar de 6 km kwam dichterbij op mijn stappenteller en we liepen als maar verder van het startpunt weg (zelfs met mijn beperkt aardrijkskundig inzicht was dit duidelijk).  Toch kwamen we nog regelmatig de juiste wegwijzers tegen, wat best wel verwarrend was.  Ondertussen hadden we ons erbij neergelegd dat we wellicht door een vergissing ergens onderweg de route van 12 km aan het volgen waren.  Verder stappen maar …

Tot 2 fietsende mannen ons voorbij steken en vragen of we bij de wandeltocht horen.  Ik zeg : ‘Het was ons plan om de 6 km route te stappen, maar dat lijkt niet te kloppen’.  ‘Oh nee’, zegt de mondigste van de 2, ‘jullie zitten op de 18 km (!) route.’  Blijkbaar waren we niet de enige die ergens een verkeerde pijl hadden gevolgd.

Ik ga met die mannen in betoog en probeer met hen logisch te overleggen, hoe dat in godsnaam mogelijk is (ja, dan komt de leider in mij automatisch naar boven) :
. waarom gebruiken ze geen andere kleur pijlen voor de verschillende afstanden maar dat doen ze niet
. een plan meegeven maar dat doen ze niet
. knooppunten meegeven maar dat doen ze niet
want alles is toch zo duidelijk en wijst zich altijd uit (behalve deze keer dus).

Hallo, leven wij nog in de oertijd! In het bedrijfsleven wordt daar onmiddellijk een verbetertraject aan gekoppeld en ik probeer de mannen te overtuigen om dit in de toekomst anders aan te pakken.  Maar dat doen ze niet!

En daar krijg ik dan stress van! Duidelijk dat een wandelclub voor ons een eenmalige ervaring was, ik hou zelf van iets meer structuur en organisatie.  In de toekomst trekken we er terug op eigen houtje uit.  Dan kan ik tenminste alles vooraf zelf voorbereiden (ja, ik ben een beetje een controlefreak).  Goeie tip hiervoor is trouwens de App van wandelknooppunt.

De hond van Pavlov

In mijn vorige blog gaf ik jullie al één tip mee om terug meer controle te krijgen op het ‘spitsuurleven’ waarin velen van ons dagelijks rond zwemmen en dreigen kopje onder te gaan:

TIP 1 (HERHALING) : STOP ONMIDDELLIJK MET MULTITASKEN!

Het zet immers ons denkende brein onder druk, met desastreuze gevolgen voor onze productiviteit, gezondheid en creativiteit.  Het absolute referentiewerk voor wie meer wil weten over multitasken, en de schadelijke gevolgen hiervan, is ‘Ontketen je brein’ van Theo Compernolle.  Hij was één van mijn grote inspirators in de voorbije maanden.  Voor veel van de dingen die ik de komende weken in deze blog ga vertellen, werd ik geïnspireerd door dit boek.

Maar hoe stop je nu met multitasken ? En wat heeft dat met de hond van Pavlov te maken ? Wat heeft de hond van Pavlov verder met de spitsuurvrouw te maken ? Dat hoor ik jullie al hardop denken ?

Jouw smartphone, IPad en computer smeken voortdurend om aandacht met piepjes, pop-up schermpjes, nieuwe meldingen, … Deze push-meldingen zijn heel verslavend en het trekt iedere keer de aandacht weg van datgene waarop je probeert te focussen.

Als een echte Pavlov-hond gaan jouw ogen automatisch naar jouw smartphone iedere keer hij piept, iedere keer dat er een pop-up verschijnt ben je afgeleid, je springt automatisch naar uw e-mailbox zodra een mail pop-up verschijnt. Je verliest tijd, concentratie en productiviteit.   En toch kan je er niet mee stoppen ? Omdat het echt verslavend is! Het staat als het ware in uw brein geprogrammeerd, u reageert als de hond van Pavlov telkens er op de bel wordt gedrukt! Uw logische en automatische reactie is om te kijken! De uitvinders van al deze ingenieuze Apps weten dit maar al te goed.

Je ontvangt push-meldingen van jouw mailprogramma voor nieuwe mails. Jouw agenda herinnert aan afspraken. Sociale netwerken sturen je meldingen op basis van de voorkeuren in jouw profiel. De WhatsApp en Messenger berichten smeken om aandacht.  Allerlei apps doen ook hun best: een nieuw boek in de aanbieding, een nieuwe video op het kanaal waarop je bent geabonneerd … En dit alles heb je toegestaan toen je de apps gedownload hebt!

Het eerste wat ik leerde in dit boek, en dat heb ik ook onmiddellijk gedaan, was alle push-meldingen afzetten op al mijn digitale toestellen : IPad, smartphone, portable computer, … alle meldingen werden uitgezet.  Denk aan mail, WhatsApp, Messenger, Facebook, LinkedIn, Instagram, nieuwssites, … Het vraagt even wat opzoekwerk en wat geduld.  Hoe zet je deze één voor één allemaal volledig af (ook geen rode cijfers met openstaande nieuwe berichten meer op de displays laten komen) ? En juist als je denkt dat ze allemaal af staan, duiken er weer enkele hardnekkige op.  Maar hou aub zelf ook hardnekkig vol ! Het loont écht de moeite. 

Pas als ze allemaal afstaan, kan je de verslaving aan al die continue impulsen beginnen afbouwen ! Je zal dan vlug merken dat je al heel wat minder switcht van het ene naar het andere … met andere woorden geen Pavlov reactie meer en automatisch al veel minder multitasken ! Het begin van wat meer rust, focus in uw hoofd en energie! En laat dat nu net zijn waar deze spitsuurvrouw écht naar op zoek is.  Jullie ook ?


TIP 2 : ZET ALLE PUSH-MELDINGEN AF OP ALLE DIGITALE TOESTELLEN!

Het konijn van Alice

Einde 2017 – begin 2018 nam ik deel aan een reeks van 6 halve dagen in het teken van ‘Het brein van de manager – van hersenkennis naar mensenkennis’ van IFBD.  Het programma was veelbelovend :

‘Leer hoe u met uw brein leiderschap, geluk, optimisme, uitstelgedrag, beïnvloeding, geheugen, leren, ethiek, multitasking, manipulatie, zelfsturing en creativiteit aanstuurt!’

Deze opleiding beloofde dus toch echt een verschil te maken, na deze sessies zou het leven nooit meer hetzelfde zijn. Dergelijke inleiding triggert natuurlijk wel om in te schrijven. En zo geschiedde …

Sessie 1 en 2 waren eerder een opwarmertje en ik was nog niet van mijn sokken geblazen. Maar toen kwam Margriet Sitskoorn in sessie 3 en daarna Theo Compernolle in sessie 5. Deze beide professoren begonnen met de metafoor uit ‘Alice in Wonderland’ … het konijn met de klok in de hand, dat maar bleef lopen en lopen en lopen … tiktaktiktaktik … druk druk druk druk druk.  Dit was zo herkenbaar … bewust worden … vanaf dat moment was mijn leven nooit meer hetzelfde!

Zo ziet het echte leven van de spitsuurvrouw er toch uit : eerst ’s morgens een struggle in het verkeer (en dan moet ik al geen kindjes meer klaar maken en naar de opvang doen), dan al wat instructies dicteren via de telefoon, mailtje beantwoorden, tussendoor WhatsApp berichtje sturen, van vergadering naar vergadering hollen, in de vergadering snel nog wat mails beantwoorden, een paar bestelbons en factureren goedkeuren. Snel een hap tussen het lezen van twee verslagen door … en altijd maar die mails, gemiste oproepen, berichten, nieuws,… die als een continue stroom op je af komen. Iedereen en alles lijkt om je aandacht te schreeuwen ! Multitasken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En altijd het gevoel dat je toch ergens een steek laat vallen.

Het konijn van ‘Alice in Wonderland’ leek me op het lijf geschreven ! Mijn aandacht was direct getrokken.  Ik heb dan ook tijdens deze sessies enorm veel opgestoken.

Het goede nieuws was dat beide sprekers een uitgesproken plan hadden om uit deze rat race te ontsnappen. En dat betoog begon bij beide met een duidelijke stelling : we kunnen NIET multitasken. Neen, ook een spitsuurvrouw kan dat niet.  En juist van dat multitasken worden we heel moe, ja zelfs uitgeput.  We verliezen productiviteit en focus.

HET PROBLEEM IS MULTITASKING

Ik kreeg meerdere praktische proeven om deze stelling te verdedigen.  Het meest overtuigende voorbeeld was voor mij de volgende :

. Schrijf op een blad papier het woord ‘SINGLETASKING’ en schrijf daarna de cijfers eronder als volgt.  Meet de tijd die je nodig hebt om dit te doen.

S  I  N  G  L  E  T  A  S  K  I  N  G
1  2  3  4   5  6  7  8  9 10 11 12 13

. Vervolgens schrijf je op een blad papier het woord ‘MULTITASKING’ maar schrijf na elke letter het corresponderende volgordecijfer eronder als volgt : eerst de M en daarna 1 en dan de U en daaronder 2, dan de L en daaronder 3 … Meet ook hier de tijd die je nodig hebt om dit te doen.

Wat is uw conclusie ? Alle reacties zijn welkom !

TIP 1 : STOP ONMIDDELLIJK MET MULTITASKEN

‘Multitaskers are suckers for irrelevancy, easily distracted!’ – Clifford Nass

Via deze sessies leerde ik nog enorm veel meer o.a. ook wat dit multitasken met het menselijk brein doet en wat de tips zijn om te gaan singletasken.  Ik ga proberen om dit via deze blog druppelsgewijs met jullie te delen in de komende weken. Zit jij dus ook in een zoektocht naar tijd, energie en goesting om te genieten, mis dan zeker geen enkele episode van deze blog.

Het huwelijk anno 2018 !

Afgelopen zaterdag was ik, samen met heel wat collega’s, uitgenodigd op de huwelijkslunch van een jong koppeltje. Pure en échte liefde bij ons op het bedrijf ontstaan.

Het concept van de huwelijkslunch was mij nog niet echt gekend.  Klassiek (of toch zoals het bij ons was 24 jaar geleden) ga je naar een receptie of een dansfeest, of ‘een vat’ of een avondfeest, … Dit was duidelijk een trendy idee.

Het jonge koppel had ervoor geopteerd om iedereen ’s middags samen te brengen bij Alix – Table & Jardin d’ Amis in Gent.  Verscholen achter een gewone stadsgevel, kom je hier terecht in een gezellige en nostalgische stadstuin, met dito antieke serre en gedroogde bloemen, gezellige houten banken, picknick-weide en dekentjes.

Gelukkig was het weer ons gunstig gezind en konden we voluit genieten van een ‘afternoon tea concept’ in openlucht.  Dit concept bestond uit : boterhammen uit het vuistje en daarna fruit en gebak met huisgemaakte ice-tea, thee en koffie. Leuk detail was hier dat alles werd geserveerd uit grootmoeders’ servies.

De eenvoud van het concept was écht top en gezellig.  Hier heb ik van genoten !

Lees je graag wat tips over de nieuwe trends op het vlak van trouwen anno 2018, dan is ‘House of Weddings‘ wel een leuke website.  Willen jullie misschien nog andere trendy trouwfeest-ideeën met ons delen ?

Tot slot … nog een quote van alle tijden …

Beloof trouw met je hart en bescherm het met je verstand!

Fladderende vlinder of …?

Doelbewust heb ik ervoor gekozen om deze blog anoniem op te starten.  Het geeft me het gevoel dat ik ongeremder zal kunnen praten, meer ongezouten m’n mening ga kunnen geven, geen rugzak uit het verleden ga meeslepen, geen lezers die al een mening over me hebben, … Heerlijk toch om zo met een ongeschreven blad een nieuw project te kunnen starten !

Wat ik wel kwijt kan ? Geboren in ’69, evolueer ik stilaan naar de menopauze.  2 studerende meerderjarige meiden in huis en wonende in Vlaanderen.  Volgens de gangbare normen in de huidige maatschappij heb ik tot nu toe een succesvol leven geleid. Ik heb ‘carrière’ gemaakt, ben al meer dan 20 jaar getrouwd (ja, met dezelfde man), één van m’n dochters is een succesvolle topsporter, ik rijd met een topklasse Duitse wagen en woon in een chique plattelandswoning met veel ruimte en middenin de natuur.  Voor de ‘buitenstaander’ het perfecte plaatje, eentje om jaloers op te zijn.

Toch loop ik al heel wat jaren rond met het gevoel in een ‘rat-race’ te zitten.  Ik hol vaak van het ene naar het andere met nog weinig voldoening. Geen tijd om stil te staan bij ‘overwinningen’, geen energie meer om te genieten van de kleine dingen in het leven. Het gevoel dat ik geen vat meer heb op mijn eigen tijd en dat ik leef gestuurd door anderen en door alle moderne communicatiemiddelen.  Vast gekluisterd aan medicijnen om de bloeddruk en het hartritme onder controle te houden … meer een uitgewrongen dweil dan een fladderende vlinder.

Time for a change ?!

If you want to live a happy life, tie it to a goal, not to people or things
(Albert Einstein)

Tot ik op een dag een lezing volgde waarin we uitgedaagd werden om een doel te formuleren als sleutel naar meer energie en een gelukkiger leven, om eens iets helemaal nieuw te proberen.  Het heeft mij geïnspireerd om deze blog te starten.

Aangezien ik echt al veel jaren met het gevoel leef dat ik schrijver wil worden, wat heel ver weg ligt van mijn huidige comfortzone als bestuurder van een belgisch bedrijf, schreef ik tijdens de lezing dit doel op papier ‘Ik wil een succesvolle blog opstarten’ … iets helemaal alleen voor mezelf en zonder commerciële drijfveer.  Een uitlaatklep om m’n hoofd leeg te maken … sinds lang heb ik het gevoel dat ik hier écht voor wil gaan.

Deze blog zal lezen als een dagboek van mijn zoektocht naar evenwicht, tijd voor mezelf , gezondheid, ontspanning, geluk en vooral meer energie, ‘goesting’ om te genieten.

Hopelijk kan ik met mijn blog ook anderen inspireren en kan ik snel rekenen op heel wat trouwe volgers.  Met veel plezier ontvang ik graag zoveel mogelijk reacties van jullie allemaal.    Ik zou héél graag jullie reacties gebruiken als inspiratiebron voor de toekomst.  Ook gastbloggers zijn van harte welkom !