Wandelpad Parochieveld

Vorige weekend moest ik een korte boodschap doen in Ruiselede.  Aangezien ik voldoende tijd had en het mooi weer was, was dit ook het ideale moment om in deze omgeving eens een wandelroute uit te proberen.  ‘Dr. Google is mijn vriend’ en al snel vond ik het wandelpad Parochieveld terug.

Deze landschapswandelroute van 8,5 km in de bosrijke omgeving van Ruiselede sprak me onmiddellijk aan, in eerste instantie omwille van de bewegwijzerde zeshoekige bordjes.  Het is altijd gemakkelijk als je niet teveel moet zoeken naar knooppunten op GSM of plannetje.  Ik leg liever de focus op wandelen, relaxen en genieten van alles wat er rondom mij te zien is.  Ik mis niet graag verrassende details in het landschap.

Het start- en eindpunt van deze route ligt aan de Sint-Caroluskerk, Brandstraat, 8755 Doomkerke (Ruiselede).  Er is meer dan voldoende gelegenheid om jouw auto te parkeren.

Gemeentepark Disveld

Na vertrek aan de kerk passeer je eerst langs het landschapspark Disveld.  In dit 3ha groot domein vind je een speelbos en – moeras, schapenweide, boomgaard en speeltuin.  In de speeltuin kunnen kinderen ravotten op de robuuste speeltoestellen, zoals een woud van stevige knoesten, andere toestellen hebben de vorm van een krokodil, een mol of een lieveheersbeestje.  Rusten kan op de banken of picknickplaatsen. Gelegen in de schaduw van de kerk, is dit een ideale plaats waar kinderen zich onder toezicht kunnen uitleven.

De Vorte Bossen

Vervolgens ga je verder naar het grote (50 ha) natuurreservaat ‘De Vorte Bossen’, gelegen tussen Doomkerke en Kruiskerke.  Een prachtig natuurgebied bedekt met loofhout maar vooral opvallend door haar lange statige populieren en beukenlanen.  Dat het hier nat kan zijn is in de naam vervat : ‘vort’ betekent in het West-Vlaams immers ‘rot’.

Gemeentebos Parochieveld

Vervolgens kom je door het 35 ha groot Gemeentebos met een prachtige vijver en een avontuurlijk speelbos.  Je wandelt zo richting Wingene.  De vijver is echt prachtig en rustig gelegen, voorzien van rustbanken.  Het is hier gezellig verpozen.  Ook in het bos ga je van de ene prachtige laan naar de volgende.

Veldkapel

Vervolgens passeer je bij de 18de eeuwse veldkapel op het Sint-Pietersveld, deze wordt ook de Koortsveldkapel genoemd.  Deze was lange tijd bekend als bedevaartsoord en is gelegen op de grens met de gemeenten Ruiselede en Aalter.

Radiotorens

Midden in het Sint-Pietersveld liggen de Radio Maritieme Diensten met de indrukwekkende radiotorens.  Deze zorgden vroeger voor de verbindingen met de schepen op de zee. In de buurt van de radiotorens kan je terecht in Brasserie ‘De Radio’ voor een hapje of een drankje.

Gulke Putten

Tenslotte wandel je door het natuurreservaat ‘De Gulkse Putten’.  Dit reservaat is rijk aan resten van natte en droge heide, graslanden, hakhout en ook opnieuw weer mooie indrukwekkende lanen.  Om de open plekken met orchideeën te bewonderen, zoals aangekondigd op internet, was het uiteraard te laat op het seizoen.

Dit wandelpad Parochieveld is een echte aanrader omwille van de prachtige beukenlanen, de afwisselende natuur, de schitterende en rustgevende vijver en de dieren langs de wandelroute.  Je passeert heel wat ‘pareltjes van de natuur’ en onderweg vind je heel wat interessante informatieborden van Natuurpunt. De bewegwijzering maakt het super gemakkelijk om de route te volgen.  Je hebt hier geen GSM of knooppunten plannetje voor nodig.

Wil je meer interessante wandelroutes ontdekken, klik dan op Natuur in het menu op deze website of  selecteer de categorie ‘Wandelroute’ in de rechterkolom op deze website.

Iemand nog een leuke tip voor een volgende wandel-ontdekking ?

Advertenties

De nieuwe man

Voor een vrouw die al meer dan 20 jaar samen leeft met een ‘nieuwe man’, trok het volgende artikel op social media pijnlijk mijn aandacht.  Blijkbaar was er vandaag een eucharistieviering waar de volgende uitspraak werd gedaan : “Vrouwen, wees onderdanig aan uw man als de man aan de heer”, klonk het vanochtend in de eucharistieviering op Eén en Radio 1, die werd uitgezonden vanuit de Sint-Servaasbasiliek Norbertijnenabdij in Grimbergen. “Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de kerk. Hij gaf zijn leven om haar te redden. Zo moet de vrouw haar man in alles onderdanig zijn zoals ook de kerk onderdanig is aan Christus.”

Bron : Het Nieuwsblad

Als je zoiets hoort in 2018 geloof je toch echt uw oren niet.  Daar word ik dus echt kwaad van.  Moslima mogen op sommige plaatsen geen hoofddoek dragen omdat de hoofddoek symbool zou zijn van de onderdrukking van de vrouw door de man.  Als je dan deze Christelijke leer hoort, zouden wij Westerse vrouwen misschien ook best allemaal een hoofddoek gaan dragen. Of pakken we de onderdrukking gewoon wat schijnheiliger aan ? En dan zich maar afvragen waarom de kerken ’s zondags niet meer gevuld geraken.  Zijn er nog mensen die naar dergelijke onzin willen luisteren ?

Van de zo geprezen emancipatie lijkt op deze manier nog niet zoveel in huis gekomen.  Overal in de media hoor je berichten die niet veel goeds voorspellen op het vlak van gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen voor dezelfde job. Het is moeilijk om vrouwelijke politieke kandidaten aan te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen.  De raden van bestuur van onze grote bedrijven bestaan nog overwegend uit mannen. Huishoudelijke taken worden nog steeds vooral door vrouwen uitgevoerd.

Op deze manier lijkt het begrip ‘nieuwe man’ verder weg dan ooit.  Hoe komt het toch dat we enerzijds gelijkheid tussen geslachten prediken, maar anderzijds er in de praktijk moeilijk in slagen om uit de aloude gewoontes te breken ?

Mijn man was reeds in het einde van de jaren ’90 een nieuwe man, in de échte zin van het woord.  Hij nam toen reeds loopbaanonderbreking (en ja, dat was volledig op vrijwillige basis) om voor de kinderen te zorgen en nam de huishoudelijke klussen er vrijwillig bij.  Hij kon al snel heel vlot koken, wassen, strijken, haar van de meisjes kammen, …  Op dat moment was hij eigenlijk een ‘nieuwe man avant la lettre’.  Dit gaf mij de mogelijkheid om mijn carrière verder uit te bouwen zonder mij met een schuldgevoel op te zadelen.

Dat schuldgevoel kreeg ik er echter wel gratis bij van de maatschappij. De ‘omgeving’ kon het niet laten om hier te pas en te onpas allerlei pijnlijke opmerkingen over te maken.  De clichés waren sterk : mijn man was zowat alles van een ‘echte sloef’ tot een sukkelaar.  Ik was uiteraard de ‘bitch’ en vooral ook de slechte moeder.  Ik heb daar toen veel schuldgevoelens over gehad, al was dit voor ons als koppel een heel bewuste keuze.  Ook onze dochters kregen hier vaak rare blikken over op school of bij de vriendjes.  Dat kwam zelfs pas nog ter sprake met hen : dat iedereen dat zo ‘raar’ vond en dat er vaak wenkbrauwen werden gefronst.

Als ik nu, bijna 20 jaar later kijk, is het met ons gezin helemaal goed gekomen.  We zijn nog steeds bij mekaar, de dochters zijn stabiele jongvolwassenen geworden met wie ik een hele goede band heb.  En mijn man … die doet nog steeds al fluitend het merendeel van de huishoudelijke klussen.  Zo heb ik nu meer tijd om aan mijn blog te werken 🙂 !

Als ik om mij heen kijk, is dit echter nog steeds niet helemaal maatschappelijk ingeburgerd.  Om mij heen zie ik de meeste mensen (ook jonge mensen) nog echt leven in het klassieke patroon.  Daar is uiteraard niks mis mee, als het maar het resultaat is van een bewuste keuze genomen door twee mensen die gelijk zijn en gelijke rechten hebben.  Maar ik vraag me soms toch af of dit bij de meesten niet de macht van de gewoonte is, de kopie van de eigen thuissituatie in het verleden.

In elk geval is er nog werk aan de winkel, als we een 100 % gelijkheid tussen mannen en vrouwen willen beleven in alle lagen van de bevolking in onze Westerse wereld.  Hoe zouden we deze gelijkheid kunnen bereiken ? Beste lezer, het zou fijn zijn mocht je jouw mening hierover met mij willen delen.

Het huwelijk anno 2018 !

Afgelopen zaterdag was ik, samen met heel wat collega’s, uitgenodigd op de huwelijkslunch van een jong koppeltje. Pure en échte liefde bij ons op het bedrijf ontstaan.

Het concept van de huwelijkslunch was mij nog niet echt gekend.  Klassiek (of toch zoals het bij ons was 24 jaar geleden) ga je naar een receptie of een dansfeest, of ‘een vat’ of een avondfeest, … Dit was duidelijk een trendy idee.

Het jonge koppel had ervoor geopteerd om iedereen ’s middags samen te brengen bij Alix – Table & Jardin d’ Amis in Gent.  Verscholen achter een gewone stadsgevel, kom je hier terecht in een gezellige en nostalgische stadstuin, met dito antieke serre en gedroogde bloemen, gezellige houten banken, picknick-weide en dekentjes.

Gelukkig was het weer ons gunstig gezind en konden we voluit genieten van een ‘afternoon tea concept’ in openlucht.  Dit concept bestond uit : boterhammen uit het vuistje en daarna fruit en gebak met huisgemaakte ice-tea, thee en koffie. Leuk detail was hier dat alles werd geserveerd uit grootmoeders’ servies.

De eenvoud van het concept was écht top en gezellig.  Hier heb ik van genoten !

Lees je graag wat tips over de nieuwe trends op het vlak van trouwen anno 2018, dan is ‘House of Weddings‘ wel een leuke website.  Willen jullie misschien nog andere trendy trouwfeest-ideeën met ons delen ?

Tot slot … nog een quote van alle tijden …

Beloof trouw met je hart en bescherm het met je verstand!