50 tinten wijzer

Ik heb er de laatste jaren vaak aan gedacht, de laatste maanden dikwijls ontkend en de laatste dagen meer en meer in berust.  Er is écht geen ontkomen meer aan. Vandaag word ik 50 jaar.  Ik ben de magische grens over gegaan.  Officieel begint daarmee de tweede helft van mijn leven, maar ook mijn tweede jeugd.  Vreemd gevoel :

50 jaar
5 decennia
600 maanden
2609 weken
18.263 dagen
438.312 uren
26.298.720 minuten
1.577.923.200 seconden

ben ik al op deze aarde.

FILOSOFISCHE TERUGBLIK

Enerzijds vind ik het ongelofelijk als je deze getallen zo onder mekaar ziet staan, anderzijds heel dankbaar dat ik deze mijlpaal mag bereiken.  Ik kan tevreden terug kijken.  Ik heb van het leven ongeveer gekregen wat ik ervan verwacht.  Soms viel het even tegen, soms bracht het veel geluk.  Altijd druk, het gaat zoals het gaat.

STRIJD TEGEN HET FYSIEKE VERVAL

Vijftig is het nieuwe 40, vrouwen van onze leeftijd zijn nog jong, we mogen er nog zijn, we hebben nog tonnen energie en goesting én we hebben de wijsheid in pacht.

Ik ben al weken bezig om dit mezelf helemaal in te prenten, kwestie van op mijn verjaardag niet aan eigenwaarde te verliezen. En net nu verklaart de Franse Auteur Yann Moix in de Franse editie van Marie-Claire dat vrouwen boven de 50 hem koud laten, ze zijn zelfs onzichtbaar voor hem. ‘Komaan, laat ons niet overdrijven, dat is gewoon te oud’; voegt hij er genadeloos aan toe.  Een lichaam van een 25-jarige is buitengewoon, dat van een 50-jarige is dat niet, volgens hem.  Gelukkig was ik niet de enige die verontwaardigd was, er volgde een heuse internetrel na deze respectloze uitspraak (zie dit artikel in HLN).

Wie zei ook weer dat echte schoonheid van binnen zit ?

Ik voel me 30, ik zie eruit als 40, maar heb de levenservaring van iemand van 50!

Dat het fysieke verval begonnen is al voor die verjaardag, zal wellicht geen enkele 50-jarige ontkennen. Met de volgende tips ben ik ondertussen al even aan de gang :

Leer leven met de rimpels

Dat vind ik persoonlijk niet zo moeilijk. Naast een goede basisverzorging, zou ik er geen geld of operatie voor over hebben om mezelf te illusie te geven dat je de strijd tegen de rimpels kan winnen. Hier tegen strijden kost alleen veel geld, tijd en energie en aanvaarden moet je het toch. Misschien is het anders voor mensen die met hun uiterlijk hun kost moeten verdienen. Maar aangezien ik mijn boterham verdien met wat er in mijn hoofd zit en niet met de buitenschil, til ik niet zo zwaar aan dat teken van ouderdom.

Laat de zwaartekracht zijn werk doen

Daarmee wil ik niet pleiten om het allemaal maar te laten hangen, maar perfect strak kan je het toch niet houden.  Dat is net zo als met de rimpels hierboven. Hoe sneller je het aanvaard, hoe minder energie je daar aan moet verspillen.

Begin een leesbril te dragen, maar laat het touwtje nog even achterwege

Afgelopen zomer, toen de letters wel echt sterk begonnen te dansen, toch eens een bezoek aan de oogarts gebracht. Na het ophalen van mijn op maat gemaakte leesbril, zag de wereld er weer helder uit. Ondertussen is iedereen, inclusief mezelf, al aan het zicht gewend. En de bril ben ik nog niet kwijt geraakt, dus ben nog even zoekende waarom velen toch met dat touwtje werken. Dat laat ik voorlopig nog even achterwege.

Ga meer en meer naar de kapper om grijze haren te verbergen

Grijze haren op jonge leeftijd zit in mijn familie in de genen. Dit proces is dus bij mij al een 10-tal jaren aan de gang. Voorlopig lukt het nog steeds om met een kleurshampoo dit verouderingsproces te camoufleren.

Maar weegt dit fysiek verval op, tegen alle extra levenswijsheid ? Het comfort om op ervaring terug te kunnen vallen (en dat op heel wat vlakken) en op die manier ook veel meer te kunnen relativeren, is voor mij toch ook pure luxe. Ze zeggen toch niet zomaar : verstand komt met de jaren!

Al bij al ben ik dus best tevreden en wellicht wordt vandaag een dag zoals vele anderen of er nu een 5 of een 4 of iets anders voor staat.

HART ONDER DE RIEM

Om deze blog af te sluiten en dit allemaal door te slikken met een goede fles champagne, nog een paar inspirerende 50 plus quotes. Een hart onder de riem voor elke 50 plusser én 40 plusser die met rassenschreden nadert.

. 50 … 18 met 32 jaar ervaring!
. Keep calm … 50 is just a number!
. Geniet! Je bent maar één jaar lang vijftig!
. Old enough to know better! Young enough to do it anyway!
. 50 tinten grijs, maak dat Sara maar wijs!
. Age is just a state of mind!
. Lieve Sara, verlies niet de moed, ook na 50 is het leven goed!
. Je wordt niet ouder, je neemt toe in waarde!
. The first 50 years of childhood are always the hardest
. Bakker, we hoeven vandaag geen gebak, we hebben al een oude taart!
. It took 50 years to look this good!
. Multitasken na je vijftigste : niezen en piesen tegelijk!
. You are not getting older you are increasing in value!

Hip, hip, hip, hoera, spitsuurvrouw is hiermee officieel 50 jaar!

PS En dit boeket witte rozen vond ik vanmorgen op mijn bureel. Attentie van mijn werknemers, onwijs blij mee! ‘Enjoy the little things’, weet je wel ?

20190110_104604

Hoe kijken jullie naar het verouderingsproces ? Worden jullie met plezier een jaartje ouder ?

Advertenties

En toen werd ik wakker

Het is ondertussen al twee maanden geleden, maar volgens mij toch nog de moeite waard om te vertellen.  Het moet meer dan 15 jaar zijn geleden, maar gezien mijn liefde voor boeken lezen, besloot ik dit jaar nog eens naar de Boekenbeurs te gaan.  Nog maar net binnen, liep ik de echtgenoot van de auteur van ‘En toen werd ik wakker’ tegen het lijf.

Hij deelde op de beursstand van ‘Uitgeverij Het Punt’ boekenleggers uit om het boek van zijn vrouw te promoten. Hij vertelde me beknopt het onwaarschijnlijke verhaal van zijn echtgenote die na een medische ingreep nooit meer volledig verlost geraakte van chronische pijn.

logo-ok-de-warmste

Ook zijn vrouw was aanwezig op de stand van ‘Het Punt’ om haar boek persoonlijk te signeren.  Ondanks haar ondersteunde kruk tegen de muur, straalde Pedrouchka voor mij heel veel enthousiasme en positieve energie uit.  Nu heb ik altijd wel interesse in een waargebeurd verhaal. Door echter een gesprek met het hoofdpersonage zelf aan te knopen, werd het nog een stuk tastbaarder en mijn nieuwsgierigheid was in elk geval gewekt.  Ik twijfelde geen moment en besloot dit boek aan te kopen.  En hier heb ik nog geen ogenblik spijt van gehad!

VOOR JOU GELEZEN

Titel : En toen werd ik wakker
Auteur : Pedrouchka Samyn – Wim Pectoor
Uitgeverij : Het Punt
290 blz.
Genre : waargebeurd verhaal

KORTE INHOUD

Na een zeer eenvoudige, haast alledaagse ingreep neemt het leven van Pedrouchka Samyn, leerlingenbegeleider in he Onze-Lieve-Vrouwe-Instituut te Poperinge een totaal andere wending.

In dit aangrijpende, waargebeurde verhaal loodst ze je openhartig mee door de wervelwind aan emoties die een leven met chronische pijn met zich meebrengt.

Het is zeker niet de bedoeling om met dit boek een polemiek te beginnen over medische aansprakelijkheid of om een steen te gooien naar de zorgsector, integendeel.  Daarom hebben we ook bewust fictieve eigennamen gebruikt en geen enkele naam van een ziekenhuis of stad vermeld.

We hopen oprecht dat mensen die het geluk hebben in goeie gezondheid door het leven te mogen gaan misschien dankzij deze emotionele reis wat meer begrip kunnen opbrengen voor hen die constant pijn moeten lijden, al is het maar om weer hun eigen leven wat meer te waarderen.  Voor hen die zelf een gelijkaardig verhaal meemaakten, en dat zijn er toch heel wat, zou dit boek misschien een handreiking kunnen zijn, een hart onder de riem.

Hoe uitzichtloos de situatie ook lijkt, meestal komt er vroeg of laat toch verbetering, waardoor het leven weer draagbaarder wordt.

Per verkocht exemplaar van dit boek schenken we integraal 1 euro aan het multidisciplinair pijncentrum AZ Nikolaas te Sint-Niklaas.

RECENSIE

Dit waargebeurde verhaal is écht een aanrader om te lezen. Voor mij is dit zonder twijfel het beste én het meest aangrijpende boek dat ik in 2018 heb gelezen.

Je wordt meegezogen in het verhaal van een jonge vrouw die door een mislukte medische ingreep geconfronteerd wordt met een leven vol chronische pijn.  Deze gebeurtenis heeft een ingrijpende invloed, niet alleen op haar, maar ook op haar familie, haar werk en haar omgeving.

Ik sliep elke nacht heel korte periodes tot de pijnstillers uitgewerkt raakten en de pijn mij wakker maakte.  Zo ging het de hele nacht door.  Kort slapen, niet in een diepe slaap geraken, wakker worden van de pijn, een pijnstiller slikken, weer kort slapen, … Als een eindeloos ritme, waaraan ik niet meer kon ontsnappen.

De schrijfstijl is zeer vlot en gemakkelijk te lezen. Het is heel moeilijk om het verhaal niet in één keer uit te lezen, zo grijpt het je bij de keel! Je valt van de ene verbazing in de andere en je leeft hier echt in mee.  Van weer maar eens een negatieve uitslag, naar een volgende tegenslag, de onzekerheid van het wachten op uitslagen, de continue pijn, de fysieke beperkingen, …

Als een geplande ingreep onverwacht niet kan doorgaan en Pedrouchka weer een lange tijd moet wachten op een nieuwe afspraak, krijg ik hiervan de tranen in mijn ogen.  Ik word zowaar zelf kwaad. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat iemand zo vaak van het kastje naar de muur wordt gestuurd ?

Op de afgesproken dag wachtte ik vol spanning het telefoontje van de uroloog af.  Toen hij uiteindelijke belde, zei hij dat hij mij nog steeds geen afdoend antwoord kon geven, verder overleg was noodzakelijk.  Nog zeker deze of ten laatste volgende week zou hij me terugbellen.  Weer wachten dus … Mijn zakje geduld geraakt zo stilaan uitgeput. 

Mijn wens is dat dit boek ook eens onder de aandacht komt van mensen die hier een verschil zouden kunnen maken door in de toekomst gezondheidszorg wat ‘menselijker’ te maken (ipv veel focus op de medische techniek).  De Orde van Geneesheren, de minister van Volksgezondheid, de directeurs van ziekenhuizen, … aub lees dit verhaal! Trek er toch eens positieve beleidslessen uit voor de toekomst in plaats van de rangen te sluiten en mensen aan hun lot over te laten!

Dat Pedrouchka zelf de moed niet is verloren, daar heb ik echt bewondering voor.  Ze staat duidelijk nog steeds positief in het leven.  Getuige hiervan haar persoonlijke signering in het boek, zoals door haar geschreven op de Boekenbeurs.  Ik zal deze positieve boodschap alvast nooit meer vergeten.

Als je morgen wakker wordt, trek dan iets positiefs aan. Dat past altijd!

Pedrouchka, ik wens je via deze weg het allerbeste toe! Mijn jouw positieve ingesteldheid ben ik er zeker van dat je elke dag het maximum uit het leven probeert te halen. Het ga je goed!

 

Magis, waar eenvoud siert

Afgelopen donderdag was ik uitgenodigd voor een business lunch in Restaurant Magis in Tongeren.  Een blik vooraf op hun website had me geleerd dat dit restaurant een Michelin ster heeft en verder ook bij Gault Millau een score krijgt van maar liefst 17/20.  Hiermee zou Magis behoren tot de top 3 restaurants van Belgisch Limburg.  De verwachtingen waren dus hoog.

Het restaurant is gelegen in het prachtige historische gebouw ‘Biessenhuys’ (14de eeuw) in het centrum van Tongeren. Topchef Dimitry Lysens ontvangt hier, samen met zijn (gast)vrouw Aagje Moens al gasten sinds 2007.   Dit koppel heeft op zo’n minst enkele eigenzinnige keuzes gemaakt.  Als ik google mag geloven dan genoten zij allebei eerst een universitaire opleiding, maar besloten ze al kort na het behalen van hun diploma om hun culinaire hart te volgen en hun diploma aan de kant te schuiven.

Dat dit geen foute keuze was, wordt al snel duidelijk bij het betreden van het authentieke pand.  Je komt echt binnen in een stijlvol ingerichte ruimte, heel sober en licht.  Het gebruik van natuur-gekleurd en warm hout (het doet een beetje denken aan Scandinavië) van het meubilair sluit naadloos aan bij de prachtige natuurkleuren van het interieur.  Het grote raam achteraan geeft veel licht en inkijk naar een prachtig terras en tuin, op dit moment gehuld in herfstkleuren maar in de zomer wellicht prachtig om te vertoeven.

restaurant04

De ‘magis-che’ eenvoud van het interieur, sluit naadloos aan bij de stijl van de menukaart, de bediening, het servies, … en ook van het eten.  Wij kozen voor het viergangen verrassingsmenu met aangepaste wijnen.  Dit was absoluut een top ervaring : vlotte en discrete bediening, veel natuurlijke kleuren en smaken, top ingrediënten, verrassende combinaties.  Ik kan hier alleen maar in superlatieven over spreken.  Dit restaurant behoort terecht tot de culinaire top in Limburg, ik zou zelfs durven zeggen in heel Vlaanderen.

Magis is een Latijns woord, wat betekent ‘meer’ of ‘groter’.  Ik begrijp waarom de eigenaars deze naam hebben gekozen.  Ze willen hiermee volgens mij aan de klant een ‘grootse’ ervaring bieden, zowel qua beleving als qua culinair genot.  Ze willen net dat stapje verder gaan.  En in dit kader past deze benaming écht goed.  Ik onthoud deze zaak vooral als het levende bewijs dat ‘eenvoud siert’.

Wil je zelf eens geniet van zoveel ‘overdadige’ eenvoud, bezoek dan de website van Magis hier en boek eens een middag of avond unieke top gastronomie.

Wil je ook mijn andere recensies van leuke adresjes graag lezen ? Klik dan hier voor een overzicht.

Voor jou

Deze bestseller van Jojo Mojes (ging wereldwijd meer dan 3 miljoen keer over de toonbank en werd ook al verfilmd) stond al een tijdje op mijn verlanglijstje.  Lees : dit boek stond al even opgeladen op mijn e-reader.

Ja, ik lees bijna alle boeken op een e-reader en besef dat ik hiermee tegen de stroom in ga van veel lezers die nog steeds (wellicht nostalgisch) een fysiek boek in handen willen hebben.  Ik heb deze e-reader (de Tolino van Standaard Boekhandel) al 2,5 jaar geleden gekocht en het is een echte aanrader.  Het is een paar boeken wennen, maar nu zou ik niks anders meer willen.  Altijd compact alle boeken die je nog wil lezen beschikbaar, handig als je bijvoorbeeld ergens in een wachtzaal terecht komt.  Bijkomend voordeel is zeker ook dat je het lettertype altijd kan instellen, optimaal voor jouw ogen (ik word al een dagje ouder).  Je kan ook zelfs in bed lezen zonder leeslamp.  Ik vind dat een e-reader zeker een plaats verdient in de top 10 van de ideale uitvindingen.

VOOR JOU GELEZEN

cms_visual_997267.jpg_1511496296000_403x640

VOOR JOU
Auteur : Jojo Moyes
Uitgeverij : De Fontein
432 blz.
Genre : Roman, Literatuur

‘Louisa’s wereld is klein.  Ze werkt in een café om de hoek en woont nog bij haar ouders, en hoewel ze ergens wel weet dat haar vriend Patrick niet de liefde van haar leven is, passen ze goed genoeg bij elkaar.  Lekker overzichtelijk.  Wills wereld is ook klein.  Vroeger had hij alles wat hij zich kon wensen – een goede baan, avontuurlijke vakanties, een mooie vriendin – maar door een ongeluk zit hij in een rolstoel, verlamd vanaf zijn nek.  Door de chronische pijn en zijn wanhoop ziet hij maar één uitweg.

Wanneer Louisa haar baan kwijtraakt, gaat ze aan de slag als Wills verzorger, en het duurt niet lang voor de tegenpolen botsen.  Als ze ontdekt wat Will voor ogen heeft, besluit Louisa alles op alles te zetten om hem van gedachten te doen veranderen.  Maar hoe overtuig je iemand dat er nog zo veel avonturen te beleven zijn, als je zelf de wereld niet durft te ontdekken ?’

Deze roman is echt heerlijk om te lezen, hier ga je vanaf de eerste pagina volledig in op.  Een geweldig én ontroerend boek … om op het puntje van de zetel in één adem uit te lezen.  Hij werd niet voor niets door De Standaard uitgeroepen tot dé feelgoodroman van het jaar.

Verder gaat het boek over het moeilijk en vaak emotioneel geladen onderwerp ‘euthanasie’, maar ook hier wordt geen standpunt uit de weg gegaan.

Het boek is heel levensecht geschreven.  Mocht de auteur morgen vertellen dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten, dan ben ik ook onmiddellijk bereid om dat te geloven.

Ik geef ook nog enkele recensies mee uit de ‘vakliteratuur’ :

  • The Oprah Magazine : Een onverwacht liefdesverhaal … om van te genieten, tussen de tranen door.
  • Marie Claire : Een meeslepende roman over liefde, dood, beslissingen nemen en liefde vinden.  Het gaat grote emotionele vraagstukken niet uit de weg.  Waterproofmascara is een vereiste!
  • Daily Mail : Een overdonderend liefdesverhaal.  Een intelligente plot voorzien van sympathieke en boeiende personages … Het is een fantastisch boek om te lezen en ik ben er verliefd op!

Wat kan ik na zoveel woorden nog zeggen ? Dat ik onmiddellijk gestart ben met het lezen van het vervolgverhaal ‘Een leven na jou’.  Nu in de vakantie maak ik hier zeker tijd voor.  Is het een waardig vervolg op dit emotionele een meelevende verhaal ? Heel binnenkort vind je mijn mening zeker op deze blog.

Kuitenbijtertje

Het reisverslag van onze 2de dag in Oostenrijk met enkele dagjes vertraging, waarvoor mijn excuses! Zo ver weg van huis, viel de drang om met digitale toestellen te werken blijkbaar ineens compleet weg.  Al was dit oorspronkelijk zeker niet het plan, eens helemaal ‘digitale detox’ heeft écht deugd gedaan.  Nu terug thuis van een fantastische reis, blog achterstand inhalen dan maar.

Omdat de eerste dag (zie verslag hier) toch wat in de kuiten zat (tja duidelijk nog nood aan mijn grenzen verleggen op sportief vlak), beslisten we na het ontbijt een rustige tocht in te plannen en een bezoek te brengen aan de Geisterklamm oftwel te Geisterkloof, vlakbij ons hotel. Zo werd het op de website aangekondigd :

‘Gelooft u niet in geesten en kabouters? Bezoek dan de legendarische en spectaculaire Leutascher Geisterklamm! Want aan de voet van de 23-meter hoge waterval woont de geest van de kloof. Vanaf Leutasch verkent u zijn koninkrijk via de drie kilometer lange Klammgeistweg, inclusief een passage van ongeveer 800 meter over een bergkam. Tijdens de pauzeer mogelijkheden op verschillende punten langs de route leert u alles over de mysteries rondom deze geest. Het 200-meter lange pad langs de hoge waterval leidt naar de uitkijkplatform, vanwaar u een adembenemend uitzicht heeft op de waterval. Deze route is niet toegankelijk voor kinderwagens, fietsen en honden.’

En dat deze Geisterklamm adembenemend was ? Volmondig ja, prachtige natuur, al mag je zeker geen hoogtevrees hebben (waar ik gelukkig geen last van heb) – geniet zelf mee van het unieke uitzicht via het bekijken van onderstaande foto’s : want beelden zeggen toch meer dan 1.000 woorden …

Dat het een rustige en eenvoudige wandeling was ? Daar hadden we ons toch een beetje op miskeken.  We hadden het plan om de beide tochten (rode en blauwe) te wandelen, waardoor je ook een stuk dubbel moet doen.  Er zaten in deze wandeltocht meerdere stijle beklimmingen, door mijn man venijnige ‘kuitenbijters‘ genoemd.  Pffff, … daar heb ik toch een paar keer op mijn tandjes moeten bijten en op wilskracht naar boven moeten gaan. Dat zijn mijn kuiten duidelijk niet gewoon.

Resultaat : rond een uur of 2 in het hotel aangekomen met best wel wat spierverzuring van al die klim-en dalbewegingen die mijn spieren en gewrichten duidelijk niet gewend zijn.  Na de lunch dan maar languit in de sauna en het bubbelbad en daarna heerlijk onderuit en lezen maar (ik lees momenteel : Voor Jou van Jojo Moyes – recensie komt morgen online).  Moe maar voldaan, zo noemen ze dat toch.  Fysiek uitgeteld, maar mentaal zo scherp als … ?!  Heerlijk om zo fysiek heel moe te zijn, maar mentaal geen muizenissen in het hoofd te hebben, even geen last te hebben van de dagelijkse bekommernissen en de stress eigen aan de ‘rat race’.  Niks beters dan een fikse wandeling en een meeslepend boek om de batterijen terug op te laden.  Daar dient vakantie toch voor ?!

En voor de volledigheid nog het ‘gezondheidsverslag’ van de dag :
14.144 stappen
9,81 km
730 kcal

Walking teaches me that I am capable of so much more than I ever imagined.

Wandelschoentjes

Zoals vorige week aangekondigd in mijn blog ‘De laatste loodjes‘ ben ik ondertussen begonnen aan, zoals men dat zo mooi zegt, een welverdiende vakantie. Het spreekwoordelijke zwarte gat, waar ik wat voor vreesde, ben ik gelukkig nog niet tegen gekomen.  Zou het dan toch werken : de kracht van positief denken ?

Gisterenavond in Leutasch (Oostenrijk) gearriveerd voor een wandelvakantie met het hele gezin, iets wat al een eeuwigheid is geleden. Afgelopen vakanties stonden altijd in het teken van reizen in functie van kampioenschappen van mijn dochter. Omdat ze dit jaar haar eerste jaar aan de unief heeft gevolgd, zijn we in de keuze van deze wedstrijden wat selectiever geweest. Resultaat : er is nog eens tijd voor een mentale rustvakantie met het hele gezin, iets wat mijn dochters ook goed kunnen gebruiken na het voorbije academiejaar.

Allemaal batterijtjes opladen dus ! En wandelschoentjes aan … want aan onze wandelconditie hebben we de voorbije maanden al hard gewerkt (zie ook mijn blog ‘Wandelen in de oertijd’).

Na een heerlijk ontbijt vanmorgen, eerst richting Wildsee in Seefeld.  Ontspannen wandeling rond het prachtige meer :

36983028_2130999653576759_8752486773302493184_n

Tijdens deze wandeling zagen we in de verte een treintje op een spoorbaan de bergen in rijden.  Dat leek ons een leuk vervolg van onze dag.  We trokken met de ‘Rosshütte Bergbahn’ de bergen in, met als doel de afdaling daarna te voet te doen :d7f488118d09bad8_8a743bd4cdbcd8f1

20180711_124706

Tijdens de afdaling namen we een ontspannen rustpauze langs de ‘Kaltwassersee’ :

20180711_14372920180711_142808

Dit dagprogramma is een echte aanrader en kan ook voor families met kinderen.  Prachtige omgeving, brede wandelpaden, heerlijk om te vertoeven, mogelijkheid om onderweg wat te eten of te drinken, …

En dit is het gezondheidsrapport van deze prachtige dag :
16724 stappen (en dat in de bergen – telt dat niet dubbel ?)
11,13 km
844 kcal verbruikt

Tijd om al die verloren calorieën terug aan te vullen … met pizza ! En na een spelletje ‘Rummikub’ kwam er een einde aan een prachtige familiedag.  Op naar morgen!

20180711_194131

Met mijn excuses voor het beknopte verslag, heb wat meer met foto’s gewerkt om de sfeer weer te geven.  Uiteindelijk wil ik vooral intens genieten van deze ‘family-time’ én ‘me-time’ en dan heb ik niet al teveel tijd om achter de computer te kruipen.

Beste fijnproever!

Binnen het kader van een business lunch bezocht ik 1,5 week geleden Restaurant De Pastorie in Lichtaart.  Dit restaurant is gehuisvest in een rustiek kader van, zoals de naam al doet vermoeden, een oude pastorie.

Op de website van De Pastorie zelf, wordt het restaurant als volgt aangekondigd :

Hartelijk welkom, beste fijnproever

Het historische pand “De Pastorie” is een klassiek pand uit de 17e eeuw.

In het verleden is dit bijzondere pand gerestaureerd en omgetoverd tot een parel in Lichtaart. Tot 1992 is het prachtige pand bewoond geweest waarna het werd gekocht door het echtpaar Wens. De Oude Pastorie is een heus middelpunt van het lieve dorpje en staat letterlijk te pronken in de schaduw van een eeuwenoude en prachtige trompetboom. Waar ooit een pastoor woonde bevindt zich nu een stijlvol en sfeervol gastronomisch restaurant. Rondom het gebouw ligt een schitterend onderhouden tuin met een magnifiek terras, door GaultMillau verkozen tot het mooiste van België. Bij mooi weer is het hier buitengewoon aangenaam tafelen, een extra dimensie aan dit gastvrije restaurant.

In het met een Michelinster bekroonde restaurant ontvangen we u op een hartelijke en warme wijze, volgens de regels van de kunst. Gastvrouw Loes, haar team, Carl Wens en zijn keukenbrigade staan garant voor een hoogstaande culinaire ervaring.

RECENSIE RESTAURANT DE PASTORIE

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog een bezoek had gebracht aan dit top klasse restaurant.  Omdat het weer ronduit schitterend was, gaf ik er de voorkeur aan om met onze zakenrelatie buiten te lunchen en daar is dit restaurant echt ideaal voor.  Hier kan je rustig vertoeven op een prachtig terras met zicht op een schitterende tuin met indrukwekkende bomen.

Op Tripadvisor krijgt dit restaurant maar liefst een 5/5 op 83 % van de beoordelingen, en dat is echt niet overdreven.  Het is een uitmuntend restaurant van hoogstaande culinaire klasse.  Professionele bediening, verfijnd eten, aangepaste wijnen, prachtig uitzicht, … je vindt het hier allemaal.  Ook de prijs is hier een echte meevaller voor zoveel kwaliteit bv. voor het business menu (zie sfeerfoto’s hieronder) betaalde ik 75 €/persoon incl. aperief en drank.

Onze gast was meer dan tevreden.  En al was het een lunch in het kader van mijn job, toch was het voor mij ook zeker even een aangename en ontspannen ‘me-time’ namiddag.  Zeg nu zelf … er zijn zwaardere jobs dan dit!

Deze diashow vereist JavaScript.

PS Leuk extraatje bij dit restaurant is dat je hier ook kan overnachten aan de overkant van de straat, in een B&B uitgebaat door dezelfde eigenaars.  Om deze manier heb je geen BOB nodig als je eens lekker wil doorzakken.

Er is geen oprechter liefde, dan de liefde voor lekker eten!

Juice Junkie

Als spitsuurvrouw is gezond eten een echte uitdaging. Heel vaak goede voornemens, maar ook net zo vaak hervallen in oude gewoontes. Snelle hap, snelle suikers, snoepje hier en snoepje daar, altijd weer het goede voornemen : dit is het laatste koekje, de laatste suikerboon, het laatste stukje taart, … vanaf morgen snoep ik niet meer. Maar dan verjaart er weer een collega … of kort gezegd, verslaafd aan snelle suikers. Herkenbaar ?!

Ook altijd een hele uitdaging om dagelijks de aanbevolen portie groenten en fruit te eten.

Tot een collega me een goede tip gaf : waarom maak je geen smoothie als ontbijt of vieruurtje? Mijn eerste reactie was : dat is echt niks voor mij, zo’n gedoe. Volgens haar was het echter ‘poepsimpel’. Ze gaf me een tip voor een basic apparaat en adviseerde me enthousiast om wat yoghourt of fruitsap te mixen met stukken fruit of groenten. Overtuigd door haar enthousiasme bestelde ik een Kenwood Blender, basismodel (minder dan 50 €) en geleverd met 2 drinkbekers.

.9200000069124264

In eerste instantie keek ik nog sterk op tegen het gedoe om eerst langs de groenteboer te gaan, vervolgens alles te wassen, te schillen, in stukjes te snijden en dan ook nog eens met mijn vieze handen de blender aan te zetten? Ik ging online wat opzoeken en vond al snel de online webshop Juice Junkies. Zij leveren (zowel in België als in Nederland) zakjes met diepgevroren IQF (Individual Quick Frozen) kwaliteit groenten en fruit, klaar om een smoothie van te maken.  Een innovatief idee en voor mij een echte aanrader! Mijn kinderen zijn helemaal gek van de Strawberry Split, ik vind de Minty Mojito echt de max.

En ik begon enthousiast smoothies te mixen. Voor mij is het ondertussen mijn vast vieruurtje geworden op werkdagen. Ik mix ’s morgens een smoothie, draai de dop erop en neem de drinkbeker gewoon zo mee naar het werk zodat ik een hongertje of suikerdip toch wat gezonder kan verzadigen.

Ik kan niet zeggen dat ik nu volledig snoepvrij ben, maar het heeft toch een positief effect op mijn energieniveau. Ook mijn beide dochters zijn ondertussen fervente ‘juice junkies’ en vooral de oudste was helemaal geen groenten of fruiteter. Veel verder dan een geraspte wortel of een aardbei geraakt die normaal echt niet.

Ondertussen experimenteer ik zelf al heel wat met smoothie recepten (die ik hier regelmatig met jullie zal delen). En we bijten de spits af met:

SMOOTHIE MET BANAAN EN FRAMBOOS

Lekker gezonde ontbijtsmoothie van frambozen, banaan en sinaasappel

Ingrediënten (voor 1 persoon)

. halve banaan
. 50 g frambozen
. 100 ml natuurlijk sinaasappelsap
. 100 gr yoghourt (naar keuze)
. 0,5 eetlepel citroensap

En blenden maar … smakelijk!

36417509_971466199682988_1665015742413668352_n

 

 

Wandelen in de oertijd ?!

In mijn jonge jaren, lees voor ik kinderen had, was ik best een sportief persoon.  Ik speelde op hoog niveau competitief badminton in België.  Een snelle sport waarvoor je fysieke conditie en paraatheid nodig had.

Na de geboorte van mijn kinderen, wat net samen liep met carrière opbouwen, huis bouwen, … heb ik het gevoel dat mijn échte spitsuurleven is begonnen, wat onmiddellijk nefast was voor mijn fysieke gezondheid.  Voor velen kan het als een uitvlucht klinken, maar om één of andere reden kwam ik steeds wat wilskracht tekort (terwijl ik dit op alle andere vlakken wél heel sterk heb) om met een uitgekiend plan aan mijn conditie te werken.  Ik heb de voorbije 20 jaar écht al alles geprobeerd om te werken aan fitheid en beweging : fitness, fietsen, tennissen, lopen, … maar nooit echt m’n ding gevonden en steeds opnieuw opgegeven.  Dit kan je ook geen boost voor het zelfvertrouwen noemen.

Ergens in de herfst van vorig jaar, het moet zowat samen gelopen hebben met de inspirerende ‘brein-trainingen’ waarover ik eerder al meer vertelde, begon ik dan schoorvoetend met wandelen.  Na een zoektocht op internet bleek ik in een regio te wonen met tal van mooie wandelpaden kortbij.  Gemotiveerd begon ik er aan, samen met mijn echtgenoot en een paar van onze (6 !) honden. En tot op vandaag, hou ik dat nog altijd vol.

Wandelen is het nieuwe lopen! Gewoon gezond, gezellig en gratis!

Ondertussen zijn mijn 2 dochters ook al fan en vragen me zelfs geregeld om ’s avonds nog een uurtje te gaan wandelen om bv hun examenstress van zich af te praten.  Heerlijk zo’n moeder-dochter quality time! Echte me-time maar dan met z’n 2.  En bovenal … ik ga altijd maar frequenter bewegen en het voelt helemaal niet als een opgave.

Vandaag ging ik, samen met mijn jongste dochter het avontuur aan om met een wandelvereniging een wandeltocht te maken.  Vanaf Merksplas werd de aardbeienroute aangeprezen (afstanden van 6 tot 30 km).

De inschrijving verliep wel vreemd : krijgen wij een plannetje, krijgen wij een lijst van knooppunten, … ? Neen, wij werken altijd met wegwijzers, het is heel duidelijk.  Vertrek maar … we besloten, gezien beperkte tijd vandaag, de route van 6 km te stappen.

We genoten van de wandeling en we kwamen in de prachtige natuur terecht :

Maar de 6 km kwam dichterbij op mijn stappenteller en we liepen als maar verder van het startpunt weg (zelfs met mijn beperkt aardrijkskundig inzicht was dit duidelijk).  Toch kwamen we nog regelmatig de juiste wegwijzers tegen, wat best wel verwarrend was.  Ondertussen hadden we ons erbij neergelegd dat we wellicht door een vergissing ergens onderweg de route van 12 km aan het volgen waren.  Verder stappen maar …

Tot 2 fietsende mannen ons voorbij steken en vragen of we bij de wandeltocht horen.  Ik zeg : ‘Het was ons plan om de 6 km route te stappen, maar dat lijkt niet te kloppen’.  ‘Oh nee’, zegt de mondigste van de 2, ‘jullie zitten op de 18 km (!) route.’  Blijkbaar waren we niet de enige die ergens een verkeerde pijl hadden gevolgd.

Ik ga met die mannen in betoog en probeer met hen logisch te overleggen, hoe dat in godsnaam mogelijk is (ja, dan komt de leider in mij automatisch naar boven) :
. waarom gebruiken ze geen andere kleur pijlen voor de verschillende afstanden maar dat doen ze niet
. een plan meegeven maar dat doen ze niet
. knooppunten meegeven maar dat doen ze niet
want alles is toch zo duidelijk en wijst zich altijd uit (behalve deze keer dus).

Hallo, leven wij nog in de oertijd! In het bedrijfsleven wordt daar onmiddellijk een verbetertraject aan gekoppeld en ik probeer de mannen te overtuigen om dit in de toekomst anders aan te pakken.  Maar dat doen ze niet!

En daar krijg ik dan stress van! Duidelijk dat een wandelclub voor ons een eenmalige ervaring was, ik hou zelf van iets meer structuur en organisatie.  In de toekomst trekken we er terug op eigen houtje uit.  Dan kan ik tenminste alles vooraf zelf voorbereiden (ja, ik ben een beetje een controlefreak).  Goeie tip hiervoor is trouwens de App van wandelknooppunt.

Het huwelijk anno 2018 !

Afgelopen zaterdag was ik, samen met heel wat collega’s, uitgenodigd op de huwelijkslunch van een jong koppeltje. Pure en échte liefde bij ons op het bedrijf ontstaan.

Het concept van de huwelijkslunch was mij nog niet echt gekend.  Klassiek (of toch zoals het bij ons was 24 jaar geleden) ga je naar een receptie of een dansfeest, of ‘een vat’ of een avondfeest, … Dit was duidelijk een trendy idee.

Het jonge koppel had ervoor geopteerd om iedereen ’s middags samen te brengen bij Alix – Table & Jardin d’ Amis in Gent.  Verscholen achter een gewone stadsgevel, kom je hier terecht in een gezellige en nostalgische stadstuin, met dito antieke serre en gedroogde bloemen, gezellige houten banken, picknick-weide en dekentjes.

Gelukkig was het weer ons gunstig gezind en konden we voluit genieten van een ‘afternoon tea concept’ in openlucht.  Dit concept bestond uit : boterhammen uit het vuistje en daarna fruit en gebak met huisgemaakte ice-tea, thee en koffie. Leuk detail was hier dat alles werd geserveerd uit grootmoeders’ servies.

De eenvoud van het concept was écht top en gezellig.  Hier heb ik van genoten !

Lees je graag wat tips over de nieuwe trends op het vlak van trouwen anno 2018, dan is ‘House of Weddings‘ wel een leuke website.  Willen jullie misschien nog andere trendy trouwfeest-ideeën met ons delen ?

Tot slot … nog een quote van alle tijden …

Beloof trouw met je hart en bescherm het met je verstand!