En toen werd ik wakker

Het is ondertussen al twee maanden geleden, maar volgens mij toch nog de moeite waard om te vertellen.  Het moet meer dan 15 jaar zijn geleden, maar gezien mijn liefde voor boeken lezen, besloot ik dit jaar nog eens naar de Boekenbeurs te gaan.  Nog maar net binnen, liep ik de echtgenoot van de auteur van ‘En toen werd ik wakker’ tegen het lijf.

Hij deelde op de beursstand van ‘Uitgeverij Het Punt’ boekenleggers uit om het boek van zijn vrouw te promoten. Hij vertelde me beknopt het onwaarschijnlijke verhaal van zijn echtgenote die na een medische ingreep nooit meer volledig verlost geraakte van chronische pijn.

logo-ok-de-warmste

Ook zijn vrouw was aanwezig op de stand van ‘Het Punt’ om haar boek persoonlijk te signeren.  Ondanks haar ondersteunde kruk tegen de muur, straalde Pedrouchka voor mij heel veel enthousiasme en positieve energie uit.  Nu heb ik altijd wel interesse in een waargebeurd verhaal. Door echter een gesprek met het hoofdpersonage zelf aan te knopen, werd het nog een stuk tastbaarder en mijn nieuwsgierigheid was in elk geval gewekt.  Ik twijfelde geen moment en besloot dit boek aan te kopen.  En hier heb ik nog geen ogenblik spijt van gehad!

VOOR JOU GELEZEN

Titel : En toen werd ik wakker
Auteur : Pedrouchka Samyn – Wim Pectoor
Uitgeverij : Het Punt
290 blz.
Genre : waargebeurd verhaal

KORTE INHOUD

Na een zeer eenvoudige, haast alledaagse ingreep neemt het leven van Pedrouchka Samyn, leerlingenbegeleider in he Onze-Lieve-Vrouwe-Instituut te Poperinge een totaal andere wending.

In dit aangrijpende, waargebeurde verhaal loodst ze je openhartig mee door de wervelwind aan emoties die een leven met chronische pijn met zich meebrengt.

Het is zeker niet de bedoeling om met dit boek een polemiek te beginnen over medische aansprakelijkheid of om een steen te gooien naar de zorgsector, integendeel.  Daarom hebben we ook bewust fictieve eigennamen gebruikt en geen enkele naam van een ziekenhuis of stad vermeld.

We hopen oprecht dat mensen die het geluk hebben in goeie gezondheid door het leven te mogen gaan misschien dankzij deze emotionele reis wat meer begrip kunnen opbrengen voor hen die constant pijn moeten lijden, al is het maar om weer hun eigen leven wat meer te waarderen.  Voor hen die zelf een gelijkaardig verhaal meemaakten, en dat zijn er toch heel wat, zou dit boek misschien een handreiking kunnen zijn, een hart onder de riem.

Hoe uitzichtloos de situatie ook lijkt, meestal komt er vroeg of laat toch verbetering, waardoor het leven weer draagbaarder wordt.

Per verkocht exemplaar van dit boek schenken we integraal 1 euro aan het multidisciplinair pijncentrum AZ Nikolaas te Sint-Niklaas.

RECENSIE

Dit waargebeurde verhaal is écht een aanrader om te lezen. Voor mij is dit zonder twijfel het beste én het meest aangrijpende boek dat ik in 2018 heb gelezen.

Je wordt meegezogen in het verhaal van een jonge vrouw die door een mislukte medische ingreep geconfronteerd wordt met een leven vol chronische pijn.  Deze gebeurtenis heeft een ingrijpende invloed, niet alleen op haar, maar ook op haar familie, haar werk en haar omgeving.

Ik sliep elke nacht heel korte periodes tot de pijnstillers uitgewerkt raakten en de pijn mij wakker maakte.  Zo ging het de hele nacht door.  Kort slapen, niet in een diepe slaap geraken, wakker worden van de pijn, een pijnstiller slikken, weer kort slapen, … Als een eindeloos ritme, waaraan ik niet meer kon ontsnappen.

De schrijfstijl is zeer vlot en gemakkelijk te lezen. Het is heel moeilijk om het verhaal niet in één keer uit te lezen, zo grijpt het je bij de keel! Je valt van de ene verbazing in de andere en je leeft hier echt in mee.  Van weer maar eens een negatieve uitslag, naar een volgende tegenslag, de onzekerheid van het wachten op uitslagen, de continue pijn, de fysieke beperkingen, …

Als een geplande ingreep onverwacht niet kan doorgaan en Pedrouchka weer een lange tijd moet wachten op een nieuwe afspraak, krijg ik hiervan de tranen in mijn ogen.  Ik word zowaar zelf kwaad. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat iemand zo vaak van het kastje naar de muur wordt gestuurd ?

Op de afgesproken dag wachtte ik vol spanning het telefoontje van de uroloog af.  Toen hij uiteindelijke belde, zei hij dat hij mij nog steeds geen afdoend antwoord kon geven, verder overleg was noodzakelijk.  Nog zeker deze of ten laatste volgende week zou hij me terugbellen.  Weer wachten dus … Mijn zakje geduld geraakt zo stilaan uitgeput. 

Mijn wens is dat dit boek ook eens onder de aandacht komt van mensen die hier een verschil zouden kunnen maken door in de toekomst gezondheidszorg wat ‘menselijker’ te maken (ipv veel focus op de medische techniek).  De Orde van Geneesheren, de minister van Volksgezondheid, de directeurs van ziekenhuizen, … aub lees dit verhaal! Trek er toch eens positieve beleidslessen uit voor de toekomst in plaats van de rangen te sluiten en mensen aan hun lot over te laten!

Dat Pedrouchka zelf de moed niet is verloren, daar heb ik echt bewondering voor.  Ze staat duidelijk nog steeds positief in het leven.  Getuige hiervan haar persoonlijke signering in het boek, zoals door haar geschreven op de Boekenbeurs.  Ik zal deze positieve boodschap alvast nooit meer vergeten.

Als je morgen wakker wordt, trek dan iets positiefs aan. Dat past altijd!

Pedrouchka, ik wens je via deze weg het allerbeste toe! Mijn jouw positieve ingesteldheid ben ik er zeker van dat je elke dag het maximum uit het leven probeert te halen. Het ga je goed!

 

Advertenties

Wandelen in de oertijd ?!

In mijn jonge jaren, lees voor ik kinderen had, was ik best een sportief persoon.  Ik speelde op hoog niveau competitief badminton in België.  Een snelle sport waarvoor je fysieke conditie en paraatheid nodig had.

Na de geboorte van mijn kinderen, wat net samen liep met carrière opbouwen, huis bouwen, … heb ik het gevoel dat mijn échte spitsuurleven is begonnen, wat onmiddellijk nefast was voor mijn fysieke gezondheid.  Voor velen kan het als een uitvlucht klinken, maar om één of andere reden kwam ik steeds wat wilskracht tekort (terwijl ik dit op alle andere vlakken wél heel sterk heb) om met een uitgekiend plan aan mijn conditie te werken.  Ik heb de voorbije 20 jaar écht al alles geprobeerd om te werken aan fitheid en beweging : fitness, fietsen, tennissen, lopen, … maar nooit echt m’n ding gevonden en steeds opnieuw opgegeven.  Dit kan je ook geen boost voor het zelfvertrouwen noemen.

Ergens in de herfst van vorig jaar, het moet zowat samen gelopen hebben met de inspirerende ‘brein-trainingen’ waarover ik eerder al meer vertelde, begon ik dan schoorvoetend met wandelen.  Na een zoektocht op internet bleek ik in een regio te wonen met tal van mooie wandelpaden kortbij.  Gemotiveerd begon ik er aan, samen met mijn echtgenoot en een paar van onze (6 !) honden. En tot op vandaag, hou ik dat nog altijd vol.

Wandelen is het nieuwe lopen! Gewoon gezond, gezellig en gratis!

Ondertussen zijn mijn 2 dochters ook al fan en vragen me zelfs geregeld om ’s avonds nog een uurtje te gaan wandelen om bv hun examenstress van zich af te praten.  Heerlijk zo’n moeder-dochter quality time! Echte me-time maar dan met z’n 2.  En bovenal … ik ga altijd maar frequenter bewegen en het voelt helemaal niet als een opgave.

Vandaag ging ik, samen met mijn jongste dochter het avontuur aan om met een wandelvereniging een wandeltocht te maken.  Vanaf Merksplas werd de aardbeienroute aangeprezen (afstanden van 6 tot 30 km).

De inschrijving verliep wel vreemd : krijgen wij een plannetje, krijgen wij een lijst van knooppunten, … ? Neen, wij werken altijd met wegwijzers, het is heel duidelijk.  Vertrek maar … we besloten, gezien beperkte tijd vandaag, de route van 6 km te stappen.

We genoten van de wandeling en we kwamen in de prachtige natuur terecht :

Maar de 6 km kwam dichterbij op mijn stappenteller en we liepen als maar verder van het startpunt weg (zelfs met mijn beperkt aardrijkskundig inzicht was dit duidelijk).  Toch kwamen we nog regelmatig de juiste wegwijzers tegen, wat best wel verwarrend was.  Ondertussen hadden we ons erbij neergelegd dat we wellicht door een vergissing ergens onderweg de route van 12 km aan het volgen waren.  Verder stappen maar …

Tot 2 fietsende mannen ons voorbij steken en vragen of we bij de wandeltocht horen.  Ik zeg : ‘Het was ons plan om de 6 km route te stappen, maar dat lijkt niet te kloppen’.  ‘Oh nee’, zegt de mondigste van de 2, ‘jullie zitten op de 18 km (!) route.’  Blijkbaar waren we niet de enige die ergens een verkeerde pijl hadden gevolgd.

Ik ga met die mannen in betoog en probeer met hen logisch te overleggen, hoe dat in godsnaam mogelijk is (ja, dan komt de leider in mij automatisch naar boven) :
. waarom gebruiken ze geen andere kleur pijlen voor de verschillende afstanden maar dat doen ze niet
. een plan meegeven maar dat doen ze niet
. knooppunten meegeven maar dat doen ze niet
want alles is toch zo duidelijk en wijst zich altijd uit (behalve deze keer dus).

Hallo, leven wij nog in de oertijd! In het bedrijfsleven wordt daar onmiddellijk een verbetertraject aan gekoppeld en ik probeer de mannen te overtuigen om dit in de toekomst anders aan te pakken.  Maar dat doen ze niet!

En daar krijg ik dan stress van! Duidelijk dat een wandelclub voor ons een eenmalige ervaring was, ik hou zelf van iets meer structuur en organisatie.  In de toekomst trekken we er terug op eigen houtje uit.  Dan kan ik tenminste alles vooraf zelf voorbereiden (ja, ik ben een beetje een controlefreak).  Goeie tip hiervoor is trouwens de App van wandelknooppunt.